“เป็นไปไม่ได้” เฉินเสียนขบกรามแน่น พร้อมกับพูดขึ้นช้าๆ อย่างชัดถ้อยชัดคำ : “เท่ากับว่าพวกท่านต้องการให้ข้าทำลายความไว้วางใจของตัวข้าต่อเหล่าบรรดาคณะขุนนางและราชอาณาจักรต้าฉู่อย่างนั้นหรือ อ้ายชิงทั้งหลาย กษัตริย์ตรัสคำไหนคำนั้น ยิ่งไปกว่านั้นนี่ถือเป็นเรื่องใหญ่และสำคัญต่ออาณาจักรทั้งสองอย่างยิ่ง แต่พวกท่านกลับต้องการให้ข้าบิดพลิ้วและแก้ตัวนํ้าขุ่นๆ น่ะหรือ?”เพื่อเธอแล้วเขายอมเสียสละและละทิ้งทุกอย่าง ละทิ้งแม้กระทั่งตัวเขาเองอย่างเต็มใจ แต่เธอไม่สามารถทำได้จริงๆเฉินเสียนพูดขึ้นว่า : “ตอนที่ใช้ประโยชน์จากเขา ไม่ว่าเงื่อนไขอะไรก็ยอมรับปากทุกอย่าง แต่เมื่อหมดสิ้นผลประโยชน์แล้ว ก็ปล่อยเขาให้เขาเป็นแพะรับบาปหรอกหรือ นี่ไม่ใช่สิ่งที่กษัตริย์ควรกระทำ นี่คือการกระทำที่เนรคุณ มุ่งหวังเพียงแต่จะเอาผลประโยชน์อย่างเดียว พลอยแต่จะทำให้ข้ารู้สึกรังเกียจ หากข้าไม่ยอมรับเงื่อนไขนี้ ก็มีแต่จะกลายเป็นเรื่องที่น่าตลกขบขันของอาณาจักรเย่เหลียงเท่านั้น”เหล่าบรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของราชสำนักต่างพากันเงียบลง ทันใดนั้นเอง ก็ได้มีขุนนางท่านหนึ่งออกมาพูดขึ้นว่า : “กระหม่อมขอบังอาจทูลถามฝ่าบาท ว่าจะปลอบประโลมและโน้มน้าวจิตใจของเหล่าบรรดาราษฎรทางเขตชายแดนได้อย่างไรกัน เขตชายแดนพึ่งจะสงบลงแท้ๆ จะให้พวกเขาอพยพโยกย้ายอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”เฉินเสียนจึงตอบกลับไปว่า : “มันเป็นเงื่อนไขข้อตกลงในสนธิสัญญาตั้งแต่ต้น ข้าจึงต
