าษฎรของอาณาจักรต้าฉู่ออกมาจากสองเมืองนี้จนหมด ซึ่งข้าเองก็ไม่สามารถรับปากได้ ในเมื่อทางอาณาจักรเย่เหลียงไม่ยินยอมที่จะตกลง งั้นก็รอจนกว่าข้าจะโยกย้ายเหล่าบรรดาราษฎรของอาณาจักรต้าฉู่ออกมาจากทั้งสองเมืองนี้จนหมดแล้ว เมื่อนั้นข้าจึงค่อยยกสองเมืองนี้ให้แก่พวกท่านก็แล้วกัน”เหล่าราชทูตต่างพากันเริ่มลำบากใจ17
ในเมื่อองค์จักรพรรดิของอาณาจักรเย่เหลียงได้ส่งพวกเขาเดินทางไกลนับพันลี้เพื่อมายังอาณาจักรต้าฉู่ แน่นอนว่าพวกเขามีสิทธิ์ตัดสินใจโดยชอบธรรมอยู่แล้วยิ่งไปกว่านั้น การคงอยู่ของเหล่าบรรดาราษฎรอาณาจักรต้าฉู่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ขอเพียงแค่สองเมืองนี้ได้เป็นของทางฝั่งอาณาจักรเย่เหลียงก็ถือว่าสำเร็จลุล่วงแล้วท้ายที่สุด เหล่าราชทูตของอาณาจักรเย่เหลียงก็ยอมตกลงเงื่อนไขนี้ ให้ราษฎรของทั้งสองอาณาจักรสามารถอยู่ด้วยกันอย่างสันติสุข และทางฝั่งอาณาจักรเย่เหลียงรับปากจะไม่ข่มเหงรังแกเหล่าบรรดาราษฎรของอาณาจักรต้าฉู่เป็นอันขาดจากนั้น พระราชกฤษฎีกาของเฉินเสียนก็ได้ส่งยังเมืองเหล่านั้น กองทัพชายแดนได้ร่นถอยทัพออกจากสองเมืองนี้ และได้ประกาศว่าทั้งสองเมืองนี้ที่ติดกับเขตชายแดนของอาณาจักรเย่เหลียง ได้ตกเป็นของอาณาจักรเย่เหลียงอย่างเป็นทางการ ทั้งสองอาณาจักรจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ไม่ขัดแย้งกันอีกต่อไปเหล่าบรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของราชสำนักต่างคาดไม่ถึงเลย ว่าองค์จักรพรรดินีจะตัดสินใจเด็ดขาดและรวดเร็วเช่นนี้
