ึ้นว่า ＂เจ้ายังเด็ก เวลานอนยังไม่จำเป็นต้องมีทักษะเช่นนั้น＂＂เพราะเหตุใดหรือท่านพ่อ?＂ซูเจ๋อกล่าวอย่างจริงจังสง่าผ่าเผยว่า ＂นั่นใช้กับการนอนไม่หลับ เจ้ามีอาการนอนไม่หลับหรือไม่?＂ซูเซี่ยนคิด แล้วกล่าวว่า ＂ข้าไม่มีนะท่านพ่อ＂ซูเจ๋อใช้นิ้วมือลูบไล้ถ้วยชา กล่าวถามด้วยความสนใจว่า ＂ตอนที่ท่านแม่ของเจ้าทะเลาะกับองค์ชายหก ยังพูดสิ่งใดอีกหรือไม่?＂ซูเซี่ยนก็เลยเล่าเรื่องวันนั้นที่พระตำหนักฉีเล่อให้กับซูเจ๋อฟังหนึ่งรอบ เฉินเสียนประมาทเลินเล่อแล้ว แม้ซูเซี่ยนจะอายุน้อย นึกถึงเมื่อสมัยนั้นที่เขาไปที่โรงนํ้าชาเพื่อฟังการสอนตำรา แม้ว่าจะมีสิ่งที่ฟังแล้วไม่เข้าใจความหมาย แต่ทว่าเขากลับท่องทีละคำทีละประโยคได้ อยู่ที่พระตำหนักฉีเล่อแม้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจฟังแต่ก็ผ่านหูแล้วไม่สามารถลืมได้ หากว่าเธอรู้ว่าซูเซี่ยนมาขอคำชี้แนะจากท่านพ่อของเขาล่ะก็ เวลานั้นจะต้องไม่ปากไวเป็นแน่ซูเจ๋อหรี่เปลือกตาแคบลง กระตุกริมฝีปากแล้วหัวเราะออกมา กล่าวขึ้นว่า ＂ทะเลาะกับผู้อื่น นางทะเลาะจนยิ่งใหญ่＂＂ตอนที่ท่านพ่อไม่อยู่ ท่านแม่มักจะมั่นใจเช่นนี้ ＂ซูเซี่ยนวางถ้วยชาลง ลุกขึ้นยืน แล้วกล่าวว่า ＂ท่านพ่อพักผ่อนมากๆ ข้าต้องกลับแล้ว＂เวลานี้เฉินเสียนก็เพิ่งเสร็จพิธีการเข้าเฝ้ากลับมา แล้วคิดว่าจะจัดการกับเย่ซวิ่นที่อยู่ในพระตำหนักฉีเล่ออย่างไร ใจร้อนเข้าไปอย่างนี้ อาจจะไม่เพียงแต่ไม่ได้ยาถอนพิษ แต่ยิ่งจะทำให้เขาลำพองใจมากขึ้นเรื่อยๆ แม้
