กัน ข้าฟังไม่ค่อยเข้าใจเลย＂714
เฉินเสียนกล่าวว่า ＂หัวหน้าผู้ตรวจการแผ่นดินของข้าได้รับสารภาพออกมาแล้ว ต้องการให้ข้าเชิญเจ้าไปที่ศาลยุติธรรมต้าหลี่เพื่อยันกันกับเขาหรือไม่?＂เย่ซวิ่นกล่าวว่า ＂ฝ่าบาท ข้าอยู่ในพระตำหนักมาตลอด ทั้งไม่ได้ไปเยี่ยมเยียนซูเจ๋อที่เรือน และก็ไม่ได้มอบใบชาอะไรให้แก่เขาเลย เหตุใดข้าจะต้องวางแผนพยามสังหารเขากันล่ะ?＂เฉินเสียนกล่าวอย่างเยือกเย็นว่า ＂ยานั่น เป็นเจ้าที่ให้ใช่หรือไม่?＂＂ยา?＂เย่ซวิ่นหัวเราะขึ้นมา ＂เป็นข้าที่มอบให้ แต่ข้าไม่ได้ให้เอาไปปะปนผสมในใบชาเพื่อมอบให้แก่ซูเจ๋อดื่ม เกี่ยวอะไรกับข้า?＂เฉินเสียนหรี่ตา จ้องเย่ซวิ่นเขม็ง เขาเป็นที่พึ่งพาเธอไม่สามารถทำอะไรเขาได้เพราะฉะนั้นเขาเลยทำตามอำเภอใจมิได้เกรงกลัวผู้ใดเย่ซวิ่นกล่าวอีกว่า ＂ข้าเพียงได้ยินใต้เท้าซวีบอกว่าในเรือนของเขามีหนูก่อความวุ่นวาย เขามอบยาให้เขาเอากลับไปให้หนูเพียงเล็กน้อย นี่ก็ผิดหรือ? ยาอยู่ในมือของใต้เท้าซวี จะใช้อย่างไรมันก็เป็นสิทธิของเขา ข้าไม่ได้ต้องการให้เขาไปทำร้ายซูเจ๋อ ฝ่าบาทไม่ใช่ว่าควรไปเล่นงานใต้เท้าซวีหรือ? ท่านคิดว่าหากมีคนไปที่ร้านยาสมุนไพรต้องการที่จะซื้อยาไปทำร้ายคน เถ้าแก่ร้านยาสมุนไพรต้องถูกตัดสินคดี เช่นนั้นผู้ใดจะกล้าเปิดร้านยาสมุนไพรกันล่ะ? มีผู้ซื้อมีดไปสังหารผู้อื่นผู้ใดจะกล้าตีมีด?＂เย่ซวิ่นฝีปากดี เจ้าสำนวน เฉินเสียนจำใจต้องยอมรับ น่าสนใจอยู่บ้างเล็กน้อยเรื่องนี้ไม่ใ
