ำอะไรวันนี้จะมาถึงไม่ช้าก็เร็ว เธอรู้ดีคำพูดที่ทนฟังไม่ได้ของเหล่าขุนนาง เฉินเสียนก็รับฟังทั้งหมดแล้ว เธอไม่ได้มีปากเสียงกับพวกเขา และไม่ได้โต้เถียงใด ๆ แต่กล่าวเพียง “ข้ามีเพียงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวที่อยากทำตามความประสงค์ของข้า เรื่องอื่นไม่ว่าเรื่องอะไร ข้าสามารถรับฟังความคิดเห็นข้อเสนอแนะของพวกท่านได้”“ไม่ได้อย่างเด็ดขาด! หม่อมฉันจะไม่ยอมรับโดดเด็ดขาดไม่ว่าอย่างไรก็ตามพ่ะย่ะค่ะ!”ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา บรรดาขุนนางทุกคนก็ตอบรับ“ตั้งแต่สมัยโบราณ อาจารย์เป็นผู้อาวุโสสูงสุด ไม่ต่างจากบิดาและพี่น้อง แต่ตอนนี้องค์จักรพรรดิกำลังจะเสี่ยงต่อความไม่พอใจของปราชาชนราษฎร โดยไม่สนใจหลักการจารีตประเพณีและจริยธรรม เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวเอง! การกระทำที่เสื่อมทรามเช่นนี้ ปราชาชนภายนอกจะคิดอย่างไร!”“และซูเจ๋อรู้ทั้งรู้ว่าอาจารย์และลูกศิษย์จะต้องไม่ละเมิดศีลธรรม กษัตริย์และขุนนางจะต้องไม่ล่วงเกิน คนหน้าซื่อใจคดเช่นนี้ ไร้ประโยชน์และไม่เป็นที่เคารพนับถือของปราชาชน!”เฉินเสียนกล่าว “พวกท่านด่าข้าพอหรือยัง ข้าต้องการแต่งตั้งเขาเข้ามาอยู่ในวังหลัง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขา”“ความเป็นศิษย์และอาจารย์นั้นสำคัญและยิ่งใหญ่ หากเพียงแค่องค์จักรพรรดิมีใจรักเขาข้างเดียว เขาก็คงไม่ก้าวล่วงเข้ามามีความสัมพันธ์เกินเลยนี้ได้ ! แต่เขากลับละเมิดและทำผิด อย่างนี้ยังจะเหมาะสมที่จะเป็นราชครูอีกหรือ?!”
622
