เฉินเสียนปลอบขวัญอวี่เยี่ยน เดินเข้าไปหาเฮ่อโยวแล้วขยับจมูก จึงขมวดคิ้วและพูดว่า “มือของเจ้าบวมมากขนาดนี้แล้ว เจ้ายังกล้าดื่มอีกเหล้า?”เฮ่อโยวยักไหล่และพูดอย่างเกียจคร้าน “ไม่มีทางเลือก ท่านพ่อบังคับให้ข้าไปอาจารย์ข้าก็ไม่ใช่มีบาดแผลไปทั้งตัวรึ เขาดื่มเยอะกว่าข้าเสียอีก ดูมีความสุขดี”เฉินเสียนกระตุกปาก “เจ้าเป็นลูกของพ่อเจ้าจริงหรือไม่?”ซูเจ๋อยังเดินไปบนสะพานไม้และพูดเบาๆ ว่า “ขุนนางแก่ๆ เหล่านั้นพูดถึงอะไร?”เฮ่อโยวยิ้มและกล่าวว่า “ไม่ใช่แค่พูดถึงราชวงศ์ก่อน แต่ยังพูดถึงใต้เท้าซูด้วย โดยบอกว่าใต้เท้าซูเป็นที่ปรึกษาขององค์หญิงจริงๆ แม้ว่าปากจะชื่นชม แต่ในใจยังป้องกัน ต่อไปใต้เท้าซูต้องระมัดระวังหน่อย”ซูเจ๋อเลิกคิ้วในแนวทแยงมุมขุนนางแก่ๆ แน่ชัดแล้วว่าซูเจ๋อเป็นอาจารย์ของเฉินเสียน ต่อไปต้องการให้คนรักได้แต่งงาน เกรงว่ายังจะต้องถูกขัดขวางแน่ เฮ่อโยวพูดไม่เข้าใจ แต่เชื่อว่าใต้เท้าซูเองคงเข้าใจดีเฉินเสียนได้ยิน “ใครก็ตามที่กล้า ข้าจะให้โลงศพเป็นรางวัลแก่เขา”เฮ่อโยวกล่าวว่า “มันดึกแล้ว เด็กคนนี้ข้าก็กลับมาส่งให้ท่านเหมือนเดิมแล้วข้ากลับก่อนล่ะ”505
อวี่เยี่ยนเข้ากับเสี่ยวเฮอได้ ทั้งสองได้กลับไปที่พระตำหนักไท่เหอก่อนเพื่อเตรียมพร้อมเครื่องนอนของเฉินเสียน และที่สำคัญเพื่อให้เฉินเสียนและซูเจ๋อได้อยู่ด้วยกันตามลำพังสักพักเฉินเสียนพิงราวกับราวบันได ใช้นิ้วถูชุดของซูเจ๋อ และพูดเบาๆ ว่า “ไม่อยู่จ
