เปลวไฟแห่งสงครามใต้ฝ่าเท้าที่ยังไม่ดับไป เลือดไม่ได้ถูกชะล้าง และศพของทหารองครักษ์วังหลวงนับไม่ถ้วนที่ได้ถูกฝังไว้นอกเมืองเฉินเสียนเหยียบย่างพื้นที่ที่เต็มไปด้วยเลือด และเดินไปยังวังหลวงทีละก้าวในความคิดมีเศษเสี้ยวของความวุ่นวายมากมาย ได้เริ่มปรากฏขึ้นความทรงจำของเฉินเสียนจากอดีต การถูกจองจำเป็นเวลาหลายปีเปรียบเสมือนคำสาป และเมื่อวันนี้คำสาปได้ถูกยกขึ้น ในที่สุดก็ปลุกพวกมันทั้งหมดให้ตื่นได้ดังนั้นในความคิดจึงเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ การต่อสู้ และยังมีเลือดอุ่นๆ ที่ได้ไหลออกมาจากศพอย่างช้าๆเฉินเสียนหยุดก้าวกะทันหัน เมื่อปีนั้นผู้คนนับหมื่นในวังและทหารองครักษ์หลายหมื่นคนที่เฝ้าประตูวัง แล้วนอกจากนางแล้ว ทั้งหมดได้ถูกจักรพรรดิสังหารจนไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียวนางมองเห็นได้ชัดเจนว่า ในวังหลวงสีทองอันเยือกเย็นและงดงามนี้จักรพรรดินีที่ถูกตรึงบนเก้าอี้มังกร เลือดสีแดงหยดลงผ่านเก้าอี้มังกรลงลู่สู่พื้นเฉินเสียนกุมหน้าผาก จ้องมองไปที่ดวงตาคู่นั้น และหายใจหอบความหดหู่และความสิ้นหวังนั้น ความเจ็บปวดที่บีบหัวใจแบบนั้น ทุกเหตุการณ์ดูเหมือนจะอยู่ในนั้นและก็รู้สึกถึงเหมือนกันทุกที่นางได้เห็นทหารในชุดเกราะที่เย็นชา และทุกหนทุกแห่งที่พวกเขาได้ลงดาบฆ่าอย่างเย็นชา นางได้ซ่อนตัวอยู่ในมุมอย่างสั่นเทาโดยไม่มีทางหนี481
นางได้ถือตุ๊กตาหุ่นกระบอกไว้ในมือ ด้านหลังมีคนกอดนางอย่างอ่อนโยนจากนั้นผลักนางออกไป
