จมากมายได้ซ่อนอยู่ในหัวใจของร่างกายนี้ความทรงจำเหล่านั้น เฉินเสียนคนเดิมได้มอบให้กับนางแล้ว เป็นเพราะนางช่วยเติมเต็มความปรารถนาอันยาวนานของนางหรือไม่? เป็นเพราะวันนี้เวลานี้นางได้ให้อภัยอาจารย์ของนางในที่สุดหรือไม่?เฉินเสียนไม่รู้ สิ่งเดียวที่นางรู้คือ เฉินเสียนแต่ก่อนได้มอบตัวเองให้กับนางอย่างสมบูรณ์ และต่อไปเฉินเสียนก็คือนาง นางก็คือเฉินเสียน พวกนางไม่ใช่คนสองคนที่มีจิตวิญญาณต่างกันอีกต่อไป แต่เป็นคนหนึ่งที่แทรกซึมและผสมผสานเข้าด้วยกัน“อาเสียน” ซูเจ๋อกระซิบกับนาง เสียงอ่อนโยนยังมั่นคงเหมือนเมื่อก่อน สงบพอที่จะบรรเทาทุกอย่างเฉินเสียนตะกุกตะกักในคอ เช็ดนํ้าตาให้แห้ง และพูดอย่างขมขื่น “ฉันสบายดีแต่จู่ๆ มันก็เหมือนกับความฝัน ถึงตอนนี้เวลานี้เพิ่งได้ตื่นนั้นมาอย่างไรอย่างนั้น”ด้านหลังเฉินเสียนคือกองทัพที่เกรียงไกร นางยืนอยู่หน้าประตูวังหลวง เพียงแค่นางออกคำสั่ง ก็สามารถบีบบังคำให้จักรพรรดิสละราชย์ได้ทันทีแต่สุดท้ายนางก็ไม่ได้ทำทหารองครักษ์เป็นข้าราชบริพารเก่าของจักรพรรดิ และนางจะไม่มีวันเสียใจหากจำเป็นต้องกำจัดทิ้งไปตลอดกาล แต่ภายในประตูวังนี้ มีคนบริสุทธิ์กี่คน และกี่คนที่ตื่นตระหนกตลอดทั้งวัน483
บีบบังคับการสละราชย์วังที่มีเลือดไหลดั่งแม่นํ้า เคยเกิดขึ้นอดีตหนึ่งครั้งก็เพียงพอแล้ว มันเป็นหายนะ และเฉินเสียนมีความสามารถในการหยุดมัน แต่แน่นอนว่านางไม่ปล่อยให้โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นได้อีกจาก
