ัดกระจายไปทุกที่ ขุนนางของชั้นผู้ของราชสำนักเปื้อนไปด้วยคราบเลือดเหล่าขุนนางไม่กล้าขยับเขยื้อน ดังนั้นจักรพรรดิจึงนั่งบนนั้น โดยไม่ขยับไปไหนแต่ในไม่ช้า จักรพรรดิก็ไม่สามารถรักษาท้องพระโรงนี้ได้เนื่องจากเฉินเสียนแจ้งว่าวังหลัง นางในทุกคนที่ยอมจำนนโดยสมัครใจจะปล่อยชีวิต และนางในที่อยู่ในวังหลังได้ตกตะลึงพรึงเพริดไปหมด อีกทั้งเหล่าพระสนมนางกำนัลก็อดที่จะออกไปไม่ได้ตอนแรกเมื่อกองทัพเข้าโจมตีเมืองพวกเขาก็แค่เก็บสัมภาระของตัวเองกระตือรือร้นที่จะลอง และไม่กล้าที่จะพูดจาโผงผาง เมื่อหลังจากการประกาศออกมา ทุกคนพยายามอย่างเต็มที่ที่จะออกไป จึงได้เกิดความวุ่นวายขึ้นมาสมเด็จพระราชชนนีและองค์จักรพรรดินีไม่ได้พบเห็นจักรพรรดิมาเป็นเวลานาน ไม่มีใครตัดสินใจ พวกนางก็เป็นเหมือนแมลงวันที่หัวขาดนั้นเองจู่ๆ กองทัพใหญ่ก็ตีมาถึงในพระราชวังโดยไม่คาดคิด สิ่งที่ยิ่งทำให้สมเด็จพระราชชนนีและองค์จักรพรรดินีไม่คาดคิดยิ่งกว่าคือ ผู้นำกองทัพไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอดีตองค์หญิงจิ้งเสียนถ้าหากตกไปอยู่ในมือนาง คงไม่มีทางรอดแน่ๆ แต่หลังจากที่เคยใช้ชีวิตอย่างสบายและมั่งคั่ง เมื่อภัยใกล้เข้ามา ทุกคนล้วนกลัวความตายหมดทันทีหลังจากนั้นนางสนมมาเพื่อเกลี้ยกล่อมให้องค์จักรพรรดินีเป็นผู้นำ และทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นสามารถฆ่านางในได้ตามอำเภอใจ แต่ไม่อาจจะแตะต้ององค์จักรพรรดินีได้485
เพราะองค์จักรพรรดินียังมีพระราชบุตรองค์โต ไม่ว่
