นวังเกิดความโกลาหล ขันทีข้างกายจักรพรรดิร้องออกมาอย่างเป็นกังวล“องค์จักรพรรดิ เร่งให้กองกำลังทหารรักษาพระองค์ที่เหลือคุ้มกันพระองค์ออกจากเมืองหลวงเถิดพ่ะย่ะค่ะ! เวลานี้การรักษาชีวิตย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด!”จักรพรรดิทรงได้พระสติในฉับพลันเมื่อได้ยินเสียงตะโกนโห่ร้องดังมาจากทางประตูเมืองซึ่งอยู่ห่างออกไป ก็จริง ตราบใดที่ขุนเขายังเขียวขจี ก็อย่าได้กลัวว่าจะไม่มีฟืนเผาแต่ในขณะที่ทหารรักษาพระองค์และนักดาบหลวงที่เหลืออยู่กำลังคุ้มกันเพื่อพาพระองค์หลบหนี พวกเขาก็พบว่าทั่วทุกส่วนของเมืองหลวงถูกกองทัพจากทางใต้ยึดครองหมดแล้ว และพระองค์ไม่มีทางหนีพ้น ถ้าออกจากวังไปตอนนี้ก็มีเพียงแต่จะนำคอของตนเองไปส่งให้ถึงปลายมีดของกองทัพใหญ่จักรพรรดิไม่มีทางหนีพ้น และเนื่องจากพระองค์หนีไปไหนไม่ได้ ไม่ว่าใครก็อย่าได้คิดจะหลบหนี ดังนั้นก่อนที่กองทัพใหญ่จะบีบบังคับให้สละราชย์ พระองค์จึงมอบหมายให้ทหารรักษาพระองค์และนักดาบหลวงไปที่เรือนของขุนนางในราชสำนัก จับกุมขุนนางทั้งหลายมาขังไว้ในพระราชวังจักรพรรดิไม่สนพระทัยต่อชีวิตและความตายของผู้ใด หากจะตายทุกคนก็ต้องตายด้วยกันเมืองหลวงซึ่งอยู่ใต้ฝ่าพระบาทของโอรสแห่งสวรรค์กลายเป็นทะเลเลือดเฉินเสียนก้าวเข้าไปในประตูเมืองอีกครั้ง กลับมายังเมืองหลวงซึ่งเคยมอบความทรงจำที่สวยงามให้แก่เธอ ทั้งนำความทรมานมากมายมาให้ จนในใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกนานัปประการ480
