ออยู่ตั้งสองร้อยปี เหนื่อยหรือไม่ อยากเข้ามาดื่มชากันสักถ้วยไหม?”
สีหน้าของหม่าคั่วชะงักค้าง
ปรากฏว่าอีกฝ่ายรู้ว่าเขาดักรออยู่ตลอด
ก็ว่าอยู่ทำไมไม่ออกมา ที่แท้ก็รู้อยู่แล้ว
สรุปคือ สองร้อยปีมานี้ เขาเอาเวลามาทิ้งเปล่า ๆ!
ขณะนั้น หม่าคั่วเกือบกระอักเลือด เขารอคอยมาสองร้อยปีสุดท้ายก็เสียแรงเปล่า ในใจเกิดจิตสังหารอัดแน่นไร้ประมาณ
“สารเลว! ข้าจะฆ่าเจ้า!”