ละมังและผ้าขนหนูที่อยู่บริเวณด้านข้าง กล่าวอย่างเย็นชาออกมาว่า “เหมือนว่าข้ามักจะสับสนจิตใจไม่สงบอยู่เสมอตอนที่ท่านอยู่ข้างกายข้า ภายในใจมักรู้สึกใจสั่น ว้าวุ่นจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไร้ความคุ้นชิน”เธอมองซูเจ๋ออย่างรวดเร็ว ดวงตาลํ้าลึกของเขามองเธอเช่นกัน และก็ยังคงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่ได้เฉยชาเยี่ยงท่าน ความรู้สึกเช่นนี้ เหมือนจะเป็นข้าผู้เดียวที่รู้สึกจิตใจว้าวุ่นราวกับเสียวซ่าน แต่ท่านยังนิ่งชัดเจนเหมือนเดิม ไม่ลุกลี้ลุกลนแม้แต่น้อย ไม่ว่าเรื่องอันใดก็น้อมรับราวกับสายนํ้าที่ไหลลงมา เรื่อยเปื่อยตามใจปรารถนา ข้าไม่ได้ไม่มีความสุขเลยข้าเพียงอยากจะคุ้นชินอย่างรวดเร็ว ทำให้ตัวเองสงบ…….”336
เฉินเสียนรู้สึกจิตใจหดหู่อย่างแปลกประหลาด คล้ายดั่งพยายามสงบใจไม่ใช่หนทางที่ดีเลยหากว่าเธอเผชิญหน้ากับซูเจ๋อ ตั้งแต่นี้ต่อไปไม่สับสนวุ่นวายใจอีกตอนที่หัวใจเต้นระรัว ลองคิดดูแล้วเหมือนว่ามันเป็นทุกข์อย่างมาก
337
