ระโดดปีนกำแพงเข้าไป และเดินเข้าไปยังเรือนที่เขาอาศัยอยู่เวลานี้เฉินเสียนก็ได้คลายความหนาวเหน็บจากในแม่นํ้า และกล่าวด้วยเสียงที่สั่น “ท่านยังกล้าพาข้ากลับเข้ามาที่เรือนของท่าน…”ซูเจ๋อกล่าว “ที่ที่อันตรายที่สุด คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด” เขาต้องหาที่ให้เฉินเสียนได้พักผ่อนในคืนนี้ และต้องการให้ร่างกายเธออบอุ่นขึ้นอย่างเร็วที่สุดพวกเขาใช้เวลาอยู่ในนํ้าราวสามชั่วโมง หากไม่รีบทำให้ร่างกายอบอุ่น เธออาจจะแข็งตายได้พ่อบ้านไม่คิดว่าซูเจ๋อออกไปแล้วจะกลับเข้ามา และยังไม่ทันจะถามอะไร ซูเจ๋อก็กล่าวว่า “ไปเตรียมเตาผิงมา”พ่อบ้านรีบออกไปจัดเตรียมซูเจ๋อยกเท้าขึ้นเพื่อเตะประตูให้เปิดออก ภายในมืดสนิทกลิ่นหอมจาง ๆ ยังคงติดอยู่ในจมูกของเฉินเสียน และทำให้เธอรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยเหมือนในอดีตซูเจ๋อวางบนลงบนเตียง ทั้งสองต่างก็เปียกปอน เฉินเสียนพยายามควบคุมการสั่นของร่างกาย แต่การหายใจของเธอก็สั่นซูเจ๋อแตะที่ปลายจมูกของเธอ สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของเธอในขณะนั้น และพูดด้วยเสียงตํ่าว่า “จำเป็นต้องถอดชุดที่เปียกนี้ออก” พูดจบเขาก็ยื่นมือออกไปปลดชุดให้เธอและถอดมันออก321
เสื้อผ้าหลุดออกจากไหล่ที่เปียกของเธอทีละชิ้น ๆ ยังคงมีนํ้าหยดจากผมของเธอและผิวของเธอเมื่อเสื้อผ้าถูกปลดออกหมด ผ้าบาง ๆ ก็ซับไปที่เส้นผมของเธอ เช็ดความชื้นออกจากร่างกายของเธอแล้วคลุมลงบนศีรษะของเธออีกครั้งซูเจ๋ออดไม่ได้ดึงเอวของเธอมากอดไว้ อุ้มเธ
