อย่างที่มีกลิ่นตัวของเขา เธอไม่มีทางปฏิเสธมันได้เลยใบหน้าของซูเจ๋อมองเห็นได้สลัว ๆ ผ่านแสงไฟในเตาผิง ถึงแม้เฉินเสียนจะมองไม่เห็น แต่เธอก็รับรู้ได้โดยฝ่ามือที่อ่อนนุ่มของเขา และเส้นผมของเธอก็ค่อยๆ แห้งเฉินเสียนกล่าว “ซูเจ๋อ ท่านจะไม่สนใจดูแลตัวเองไม่ได้นะ รีบถอดชุดที่เปียกออกก่อนเถอะ”ซูเจ๋อตอบเธอ “ไม่เป็นไรหรอก ข้าผิงไฟอยู่น่ะ”ในขณะที่เขาเช็ดผมให้เฉินเสียนอยู่นั้น ผมของซูเจ๋อก็เกือบจะแห้งแล้ว แต่ว่าชุดที่เปียกปอนนั้น ไม่ได้แห้งง่าย ๆ ในเวลาอันสั้นนี้ซูเจ๋อลากเตาผิงออกห่างไปเล็กน้อย ลุกขึ้นและถอดชุดที่เปียกออก เขาถามเฉินเสียนเบา ๆ “รู้สึกอบอุ่นขึ้นบ้างไหม?”เฉินเสียนมองไปที่หัวเตียง และถาม “จะรู้สึกอบอุ่นได้อย่างไร ข้ากลับไม่ค่อยรู้สึกอย่างนั้น”ซูเจ๋อที่กำลังถอดชุดเปียกอยู่นั้นหยุดชะงักลง และมือที่อ่อนโยนของเขายื่นออกไปที่เตียงของเฉินเสียน จับกุมมือของเธอและขมวดคิ้ว “ทำไมยังเย็นแบบนี้”เฉินเสียนตอบอย่างใจเย็น “นี่อาจเป็นผลของการใช้ผ้าห่มก็ได้ ผ้าห่มที่เย็นเมื่อห่มไว้ก็จะยิ่งเย็น ส้วนผ้าห่มที่ร้อน เมื่อห่มไว้ก็จะรู้สึกอบอุ่นขึ้น” ความหนาว323
เย็นที่แผ่ซ่านออกจากร่างกายของเธอตอนนี้นั้น เธอเย็นชาจนไม่รู้ด้วยซํ้าว่ารู้สึกหนาวหรือร้อนซูเจ๋อกล่าว “ถ้าเป็นเช่นนี้ และคืนนี้ก็มีข้อจำกัดอยู่ ก็คงต้องทำแบบนี้ไปก่อนปิดตาเอาไว้ เดี๋ยวก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นเอง”เฉินเสียนหลับตาของเธอ และมีรอยยิ้มออกมาบนริ
