อโยวยักไหล่ ยิ้มและกล่าวอย่างไม่คิดอะไรมาก “เจ้าอารมณ์ร้ายขนาดนี้ใครจะกล้าให้เจ้าดูแล”อวี้เยี่ยนหันกลับไปมองเฉินเสียนและเอ่ยว่า “องค์หญิงเพคะ บ่าวซ่อนมีดไว้อีกได้ไหมเพคะ บ่าวอยากจะสับเขาทิ้งเหลือเกิน!”เฉินเสียนเอ่ยกับเฮ่อโยวอย่างไตร่ตรอง “มีคนคอยดูแลข้างกายไม่ดีตรงไหนนอกจากเรื่องที่อวี้เยี่ยนอารมณ์ร้อนไปหน่อย ที่เหลือนางก็ดูแลเรื่องกิจวัตรในชีวิตประจำวันได้เป็นอย่างดี”เฮ่อโยวกล่าวว่า “ข้างกายข้าไม่มีใครคอยดูแลมานานแล้ว และข้าเองก็ไม่ได้ดีเด่อะไร ข้าชินแล้ว”เฮ่อโยวชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว เขายังจำตอนที่เดินทางลงใต้ครั้งก่อนได้แม้แต่ตอนที่เขาจะกินอาหารหรือดื่มนํ้ายังต้องให้สาวใช้ตัวน้อยคอยป้อนให้นั่นเป็นเพราะตอนนั้นเขายึดมั่นเกินไปว่าจะต้องเป็นเช่นนั้น กว่าจะรู้สำนึกก็สายเกินไปเสียแล้ว หลังจากนั้นเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องสิ่งเหล่านั้นอีกเลย299
เฉินเสียนไม่พูดอะไรให้มากความ เธอเพียงแค่บอกว่า “เป็นอันว่าข้าจะมอบอวี้เยี่ยนให้เจ้าหลังจากข้าจากไป ในเมื่อเจ้าไม่อยากให้นางมาดูแล เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยดูแลนางให้ข้าที ถ้านางไม่เชื่อฟังก็ส่งนางไปที่วัดฮู่กั๋วได้เลย”อวี้เยี่ยนกระทืบเท้าเร่าๆ “องค์หญิง บ่าวไม่อยากไปวัดฮู่กั๋ว!”ว่ากันตามจริง เมื่อเกิดความวุ่นวายในเมืองหลวง วัดฮู่กั๋วจะไม่ใช่สถานที่ที่ปลอดภัยอีกต่อไปเรื่องที่แม่ทัพโฮ้วยกกองกำลังทหารขึ้นมาได้รับการตอบรับจากทั่วทุกสารทิศมีผู้คนมากมายน
