เฉินเสียนหอบหายใจและเอ่ยอย่างอ่อนแรงว่า “คนสารเลว เพราะท่านข้าจึงต้องจับพลัดจับผลืมาเป็นแม่คน แค่ตัวเองข้าก็ยังเอาตัวแทบไม่รอด ยังต้องมาวุ่นวายกับเด็กอีก ข้ายังไม่เคยผ่านผู้ชาย ยังไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอิสระก็ดันมามีลูกชายเสียก่อน… สองปีมานี้ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นพ่อของลูก…”เธอจ้องมองซูเจ๋อทั้งน้ำตา “ตอนที่ข้าคิดไปวุ่นวายว่าพ่อของลูกคือใคร ข้าคิดถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน แต่ข้าไม่กล้าคิดว่าเป็นท่าน แม้แต่ตอนที่ท่านช่วยข้าวิเคราะห์ว่าเหลียนชิงโจวใช่พ่อของลูกข้าหรือไม่ ตอนนั้นท่านรู้แก่ใจอยู่แล้วแต่ท่านก็ยังโกหกและปิดบังข้า ในเวลานั้นท่านคงจะนึกหัวเราะเยาะข้าอยู่ละซี…”ซูเจ๋อตอบว่า “ข้าไม่เคยหัวเราะเยาะท่าน ตรงกันข้าม ข้ากลับรู้สึกร้อนใจมากและคิดอยากจะบอกท่านทุกอย่าง ทว่าข้ายังบอกท่านไม่ได้”เขาพูดที่ข้างหูของเธอว่า “แล้วใครบอกว่าท่านไม่เคยผ่านผู้ชายมาก่อน ข้าไม่ใช่ผู้ชายหรอกหรือ”คำพูดของซูเจ๋อทำให้เฉินเสียนสั่นสะท้านเบาๆซูเจ๋อเอียงศีรษะเล็กน้อย พรมจูบไปทั่วใบหน้าของเธอและเลื่อนมาคลอเคลียที่ริมฝีปาก จากนั้นจึงขยับไปที่ใบหูและลำคอของเธออย่างอ้อยอิ่งเมื่อมือของซูเจ๋อไล่ลามเข้าไปในชุดนอนของเธอ เธอจึงได้สติขึ้นมาอย่างฉับพลันและสูดลมหายใจรับอากาศเย็นๆ เข้าปอดเฉินเสียนยังไม่ทันจะตอบโต้ก็ถูกซูเจ๋อจับเอวเอาไว้ เมื่อเธอเผยอปาก ซูเจ๋อก็ก้มลงมาปิดกั้นริมฝีปากของเธอ กดเธอไว้บนเตียงและจู
