เมื่อก่อนที่ซูเจ๋อจงใจปิดบังความจริงไม่ให้เธอกลับเมืองหลวง ให้เธอนึกถึงสถานการณ์โดยรวม ณ ตอนนั้นก่อน เฉินเสียนก็สามารถจะเข้าใจได้เพราะว่าเวลานั้นเธอไม่รู้ว่าเจ้าน่องน้อยเป็นลูกของซูเจ๋อ ก็คิดว่าเขาคงไม่มีทางที่จะเข้าใจความรู้สึกในการสูญเสียลูกอย่างแน่นอนและเธอก็ยิ่งไม่รู้ว่าเจ้าน่องน้อยถูกพาเข้าไปในพระราชวังนั้นก็เพราะว่าเขาจงใจวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว เธอคิดว่าทุกอย่างมันเป็นเรื่องที่ถูกบีบบังคับอย่างช่วยไม่ได้มาตลอด ดังนั้นเธอจึงมีสติและสามารถพอที่จะเข้าใจในเหตุผลของซูเจ๋อได้แต่มาวันนี้ ความจริงมาปรากฏต่อหน้าเธออีกครั้ง เธอกลับรู้สึกไม่สามารถจะเข้าใจได้ ซูเจ๋อจะตัดขาดเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองได้อย่างไรเฉินเสียนคิดไม่ถึงว่าในค่ำคืนที่ยาวไกล สุดท้ายคนที่ไม่มีจิตใจนอนหลับให้สงบลงได้นั้นก็คือตัวเธอเองเธอคิดว่าขอเพียงแค่ซูเจ๋อพูดชี้แจงออกมาให้ชัดเจน เธอก็จะสามารถไม่คิดเล็กคิดน้อยเกี่ยวกับเรื่องที่เขาปิดบังเธอมาตลอดสองปี แล้วเธอก็จะไม่คิดเล็กคิดน้อยที่เขาปฏิเสธเรื่องเจ้าน่องน้อยแต่ในเมื่อหัวใจของเขา ไม่เคยถือว่าเจ้าน่องน้อยนั้นเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเลย สำหรับเขาแล้ว เจ้าน่องน้อยอาจเป็นเพียงแค่กลอุบายอย่างหนึ่ง เป็นแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้นเอง91
เฉินเสียนหันกลับไปมองใบหน้าเล็กของเจ้าน่องน้อยที่กำลังนอนหลับสบายอยู่ทันใดนั้นก็คิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าเกิดซูเจ๋อไม่ใช่พ่อของเขาจริงๆ ก็บอกไม่ได้
