นเสียชีวิตลงตรงนั้น องค์จักรพรรดิยังมีรับสั่งให้นำร่างทั้งสองคนไปสับให้ละเอียดแล้วไปโยนให้หมาปั่ากิน”95
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ห้ามพูดในพระราชวังโดยเด็ดขาด แต่ถึงอย่างไรก็เล็ดลอดออกมาได้อยู่ดี ไม่ใช่เพียงแต่คนในพระราชวังที่รู้ แม้แต่เหล่าขุนนางและเหล่าคณะทูตที่มาร่วมงานเลี้ยงพระราชวังเมื่อคืนต่างก็รู้กันหมดเฉินเสียนพาเจ้าน่องน้อยไปเดินเล่นกลับมา มายืนอยู่ด้านหลังโดยที่พวกนางทั้งสองไม่รู้ตัว แล้วจึงพูดว่า“มานั่งนินทาอะไรกันอยู่ตรงนี้ ไม่กลัวถูกตัดลิ้นหรืออย่างไร？”อวี้เยี่ยนตกใจ รู้ว่าเฉินเสียนนั้นอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่ จึงรีบลุกขึ้นแล้วไปลากเฉินเสียนเพื่อจะกระซิบว่า“องค์หญิง ท่านรู้ไม่เพคะ……”การนินทาของผู้หญิงมักจะทำให้อารมณ์นั้นดีขึ้นมาได้ เพียงแต่อวี้เยี่ยนยังพูดไม่ทันจบ เฉินเสียนก็พูดขึ้นว่า “พูดเสียงดังขนาดนี้ ไม่ต้องกังวลว่าทั้งพระตำหนักไท่เหอจะไม่ได้ยินหรอก”เฉินเสียนเก็บความรู้สึกนึกคิดทั้งหมดไว้ในใจ สีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นควรจะต้องทำอย่างไรต่อไปดีหลังจากที่องค์จักรพรรดิรับสั่งให้องครักษ์นำร่างพระสนมฉีและเฮ่อฟังไปโยนให้หมาปั่ากินแล้วนั้น ก็หมดเรี่ยวแรงใจและความคิดต้องนอนพักอยู่ในห้องบรรทมอยู่ถึงสองวันหลังจากที่องค์จักรพรรดิโกรธแค้นจนอาเจียนออกมาเป็นเลือด เห็นได้ชัดว่าเขายังอยู่ในช่วงวัยหนุ่มแน่นแข็งแรง แต่เมื่อมองแล้วเขาดูแก่ตัวลงไปไม่สอดคล้องกับอายุของเขาเลย
96
