องค์ชายหกเหลือบไปมองเฉินเสียนอยู่ครู่หนึ่งอย่างขี้เล่น แล้วจึงพูดขึ้นว่า :“ข้าได้ยินมาว่า องค์หญิงจิ้งเสียนและท่านแม่ทัพใหญ่หย่าร้างกันแล้วหรือ? อ๋อตอนนี้เขาไม่ได้เป็นท่านแม่ทัพใหญ่แล้วนี่นา”เฉินเสียนหันกลับไปมองเขา แววตาเย็นชา เธอพูดขึ้นว่า : “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของจิ้งเสียน รู้สึกว่าจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับราชอาณาจักร องค์ชายหกกรุณารักษาเกียรติด้วย”องค์ชายหกพูดขึ้นต่อว่า : “เฮ่อ ช่างน่าเสียดายจริงๆ” ดูท่าทางโอหังของเขาแล้ว น่าเสียดายกับผีน่ะสิพูดถึงเรื่องเก่าขึ้นมา พลอยทำให้ผู้คนถอนหายใจอย่างเลี่ยงไม่ได้ ต่อให้มั่นคงแค่ไหนก็ตาม ทุกวันนี้เธอยังอยู่ในสถานการณ์ลูกกำพร้า แม่เป็นหม้าย และสามีที่อยู่กันคนละที่องค์ชายหกพูดเรื่องนี้จบ ก็ไปพูดอีกเรื่องต่อ : “พูดถึงครั้งนั้น นักฆ่าที่ราชนิเวศน์อาณาจักรเย่เหลียง อันตรายเป็นอย่างมาก โชคดีที่ในท้ายที่สุดทั้งองค์หญิงจิ้งเสียนและใต้เท้าซูต่างก็รอดปลอดภัยมาได้ ไม่อย่างนั้นอาณาจักรเย่เหลียงต้องแย่อย่างแน่นอน”องค์จักรพรรดิที่นั่งโต๊ะถัดไป สีพระพักตร์เข้มขรึมขึ้นมาในทันที แต่พระองค์ก็ไม่ได้ทรงตรัสอะไรออกมาองค์ชายหกที่ไม่ได้สังเกตดูสีหน้าใครต่อใครเลย เรื่องไหนที่ไม่ควรพูดก็ดันทุรังจะพูดเรื่องนั้น เขาพูดขึ้นว่า : “ในตอนแรกอาณาจักรต้าฉู่ยังคิดว่าอาณาจักรเย่เหลียงเป็นคนทำเสียด้วยซ้ำ สุดท้ายเมื่อจับนักฆ่าที่เหลือรอดมาได้หนึ่งคน ซักถาม55
อย่างละเอียดแล้ว ก
