ถึงอย่างไรพระสนมฉีก็คอยสร้างความสุขให้สมเด็จพระราชชนนีอยู่เสมอเฉินเสียนเองก็ไม่ได้ชอบสมเด็จพระราชชนนีเลยแม้แต่น้อย ทำไมเธอต้องให้เกียรติพระองค์และพาเจ้าน่องน้อยไปที่ตำหนักของพระสนมฉีให้พวกนางเหยียบย่ำและลงโทษด้วยเฉินเสียนไม่คิดจะรักษาน้ำใจอีกต่อไปดังนั้นเมื่อนางกำนัลมาที่พระตำหนักไท่เหอเพื่อประกาศพระราชเสาวนีย์ เฉินเสียนจึงทำเป็นหูทวนลม ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอจะพาเจ้าน่องน้อยไปที่พระตำหนักของพระสนมฉี แม้แต่ออกไปจากพระตำหนักไท่เหอเธอก็จะไม่ออกไปแม้แต่ก้าวเดียวสมเด็จพระราชชนนีรออยู่ครู่หนึ่งและแทบจะรอต่อไม่ไหว หลังจากสอบถามดูจึงรู้ว่าเฉินเสียนปฏิเสธไม่ยอมรับพระราชเสาวนีย์ พระองค์จึงทรงกริ้วเป็นอย่างมาก พระสนมฉีคอยสุมไฟอยู่ข้างๆ ว่า “จิ้งเสียนผู้นั้นช่างบังอาจนัก คิดไม่ถึงว่า26
แม้แต่พระราชเสาวนีย์ของพระราชชนนีก็ยังกล้าขัดขืน! เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นสมเด็จพระราชชนนีอยู่ในสายตา!”สมเด็จพระราชชนนีทนรออยู่ที่พระตำหนักของพระสนมฉีอีกไม่ไหว ดังนั้นจึงทรงเสด็จไปยังพระตำหนักไท่เหอกับนางกำนัลทันทีตอนนี้พระสนมฉีไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยตัวเอง สมเด็จพระราชชนนีจะทรงจัดการสองแม่ลูกต่ำช้านั่นด้วยพระองค์เอง แน่นอนว่าพระสนมฉีจะต้องไปด้วย ไปดูเรื่องน่าตื่นเต้นทุกคนในพระตำหนักไท่เหอต่างหวั่นกลัว หากสมเด็จพระราชชนนีเสด็จจริงๆนับประสาอะไรกับเฉินเสียนและเจ้าน่องน้อย แม้แต่นางกำนัลทุกผู้ทุกนางที่อยู่ที่นี่ต่างก็ต้อง
