”ท่าทางของเจ้าน่องน้อย ทำให้ในใจของเฉินเสียนทั้งรู้สึกอบอุ่นทั้งรัก นางขยี้ผมของเขา และกล่าวว่า “ทำไมถึงไม่ถามว่าทำไมต้องปล่อยมันไปล่ะ”“ลูกรู้” เจ้าน่องน้อยพูดออกมาแค่ประโยคเดียว แต่การแสดงออกของเขานั้นช่างสมบูรณ์มาก“ในทะเลสาบมีพวกของมัน แบบนี้ถึงจะดีต่อมันนะ”“เมื่อครู่มันทำให้องค์ชายห้าตกใจกลัว หากปล่อยไว้ให้คนอื่นรู้จะยิ่งแย่ไปกันใหญ่”“ลูกชอบมัน แต่ลูกจะไม่ทำร้ายมัน และไม่ทำให้มันได้รับอันตราย”เมื่อเฉินเสียนได้ฟัง นางรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ้มและกล่าว “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะคิดปกปั้องมันได้ขนาดนี้ เหมือนใครกันนะ”ในใจของนางมีเสียงตอบกลับมา จะเหมือนใครได้อีกเฉินเสียนไม่อาจเฉยเมยต่อเงาของคนอีกคนที่ปรากฏบนร่างกายของเจ้าน่องน้อยได้อีก เงานั้นกลับไม่เหมือนนางผู้ซึ่งเป็นมารดา แต่กลับเป็นเงาของบิดาผู้ที่ให้กำเนิดเจ้าน่องน้อย1
