สนมฉีตรัส “ไอ้คนชั้นต่ำนั่นทำให้เจ้ากลัวถึงขนาดนี้ เจ้าไม่คิดจะเอาคืนหน่อยหรือ? แม่จะพาเจ้าไปล้างแค้นตอนนี้เลย มีแม่อยู่ทั้งคน เจ้าจะกลัวอะไร?”องค์ชายห้าร้องไห้น้ำตาคลอเบ้า “แต่จระเข้…จระเข้กินคน…”พระสนมฉีตรัส “คนในพระตำหนักไท่เหอก็ยังอยู่กันได้ปกติดีทุกคน หรือคิดว่าแม่และเจ้ากะถูกกินไปง่าย ๆ งั้นหรือ? จระเข้มันอยู่ในทะเลสาบ มันไม่ขึ้นมาบนฝังหรอก”“คราวก่อนเสด็จแม่ก็พูดแบบนี้…”“แต่ครั้งนี้มีแม่อยู่กับเจ้า จระเข้เหล่านั้นไม่กล้าขึ้นมาทำอะไรไม่ดีหรอก เจ้าลองคิดดูก่อนหน้านี้ ไอ้คนชั้นต่ำนั่นยังถูกเจ้ารังแกได้ทุกวัน แต่วันนี้มันกลับเหยียบขึ้นมาบนหัวของเจ้า!”องค์ชายห้ามีนิสัยชอบการเอาชนะ เมื่อพระสนมฉีพูดถึงเจ้าน่องน้อย เขารู้สึกโกรธมาก และไม่ยอมพระสนมฉีตรัส “ครั้งนี้หากไม่ใช่เป็นเพราะเขา เจ้าก็คงไม่ต้องถูกเสด็จพ่อดุว่าแม่จะพาเจ้าไปพระตำหนักไท่เหอตอนนี้ รอให้เห็นหน้าไอ้คนชั้นต่ำนั่น เจ้าก็เข้าไป365
รังแกเขาให้หนัก ๆ หลังจากเจ้าระบายอารมณ์โกรธนี้ไปแล้ว เจ้าก็จะไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป ไม่ต้องกลัว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแม่จะอยู่กับลูก แม่จะปกปั้องลูกเอง”พระสนมฉีคิดมาเสมอว่า เพียงแค่รังแกคนอื่น จะทำให้องค์ชายห้ามีความกล้าหาญมากขึ้น และเมื่อองค์ชายห้าถูกคนอื่นรังแก จะยิ่งทำให้เขาขี้ขลาดลงไปเรื่อยๆพระโอรสของนาง รังแกคนอื่นได้อย่างเดียว และไม่ยอมให้ใครมารังแกองค์ชายห้าเชื่อฟังคำพูดของพระสนมฉี จากนั
