่าวด้วยความกลัวและความไม่สบายใจ “ดูเหมือนจะเป็นพระสนมฉีพาพระโอรสของพระนางมาเพคะ”เฉินเสียนตอบ “ข้ากำลังไม่มีความสุข พวกเขาแม่ลูกมาเพื่อรับเคราะห์ร้ายงั้นหรือ”เฉินเสียนกล่าวพร้อมกับลุกขึ้น และสะบัดเสื้อผ้าของนาง เดินออกไปด้วยสีหน้าที่ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร อวี้เยี่ยนมองอย่างตกใจ และกระซิบถามแม่นมซุย“องค์หญิงเป็นอะไรหรือ ทำไมวันนี้รู้สึกแปลก ๆ ดูผิดปกติ”แม่นมซุยกล่าว “เจ้าอย่าเพิ่งถามตอนนี้ ไปดูพระสนมฉีทางนู้นก่อน”ในเวลานี้ก็ผ่านไปหลายวันมากแล้วสำหรับเรื่องที่องค์ชายห้าตกใจกลัวจนร้องไห้อึแตกฉี่แตกใส่กางเกง ในที่สุดองค์ชายห้าก็ค่อย ๆ ฟืนออกมาจากฝันร้ายของเขาสักทีพระสนมฉีที่เห็นว่าพระโอรสของนางนั้นดูหมองมัวไม่ร่าเริง ในใจรู้สึกยอมไม่ได้กับเรื่องนี้ จะต้องให้ลูกชายของเฉินเสียนต้องรับบทเรียนจากเรื่องนี้ จึงจะทำให้นางระงับความโกรธลงได้358
ในอดีตที่องค์ชายห้าชอบรังแกเจ้าน่องน้อยอยู่บ่อยครั้ง พระสนมฉีกลับปล่อยไว้ไม่สนใจ แถมยังบอกอีกว่า องค์ชายห้าสามารถเหยียบอยู่บนหัวใครก็ได้ แต่ไม่มีวันที่จะถูกคนอื่นมาเหยียบบนหัวมาวันนี้ พระสนมฉีจะยอมให้เจ้าน่องน้อยเหยียบหัวพระโอรสของพระนางได้อย่างไรกัน ทั้งที่เป็นเพียงแค่เด็กชั้นต่ำที่เกิดจากแม่ แต่ไม่มีพ่อคอยสั่งคอยสอนดังนั้นพระสนมฉีจึงลากองค์ชายห้าเพื่อมาที่พระตำหนักไท่เหอเมื่อองค์ชายห้าได้ยินดังนั้น กลับร้องไห้หนักเหมือนเด็กทารก และทำยังไงก็ไม่ยอมมาพระ
