รือ?ซูเจ๋อ คล้ายกับผู้ที่ปลอบโยนหยอกเด็กอยู่หรือ?สุดท้ายเฉินเสียนประนีประนอม กล่าวขึ้นว่า “พาเขาไปเถิด จำไว้นะ อย่าให้เขาห่างจากขอบเขตการมองเห็นของเจ้า”เสี่ยวเฮอดีใจอย่างมาก กล่าวว่า “บ่าวทราบแล้วเพคะ！”ทันทีหลังจากนั้นเสี่ยวเฮอก็จูงเจ้าน่องน้อยไปเดินเล่นนอกพระตำหนักไท่เหอพอออกมาจากพระตำหนักไท่เหอ ไม่จำเป็นต้องพูดมาก เจ้าน่องน้อยหนักแน่นมากมีทิศทางและมีจุดมุ่งหมายออกแรงลากเสี่ยวเฮอเดินไปที่โรงเรียนไท่ครั้งนี้เฉินเสียนไม่ได้ขวาง อีกทั้งเป็นได้เพียงแค่เสี่ยวเฮอที่จะพาเจ้าน่องน้อยไปเดินเล่นได้ ไม่ว่าอย่างไรเป็นเธอหรือแม่นมซุย อวี้เยี่ยน ล้วนไม่เหมาะที่จะไปด้านนั้นสามารถเข้าโรงเรียนไท่ได้หรือไม่ ต้องดูความสามารถของเจ้าน่องน้อยแล้วเจ้าน่องน้อยยึดมั่นไม่คลายความพยายามเดินมาถึงทางที่มีร่มไม้ใต้ต้นอู๋ถงเสียงท่องตำรานั้นยิ่งชัดเจนแจ่มแจ้งขึ้นเรื่อยๆ โรงเรียนไท่อยู่ด้านหน้าไม่ไกล316
เสี่ยวเฮอบ่นพูดมากกล่าวกับเจ้าน่องน้อยว่า “หลังจากที่พวกเราเข้าไปแล้วอย่าส่งเสียงกันนะ อยู่ที่ด้านหน้าฟังก็พอแล้ว อย่าคิดที่จะเข้าไปด้านในกัน หากรบกวนเหล่าพระราชบุตรกับองค์หญิงเรียนศึกษา ครั้งหน้าไม่มีโอกาสมากันแล้วนะ”เจ้าน่องน้อยเดินไปด้านหน้าอย่างสงบ การก้าวเท้าขาสั้นๆของเขานั้น ก็ได้ก้าวเดินเข้าไปในประตูใหญ่ของโรงเรียนไท่
317
