เฉินเสียนก็พูดเรื่องเรื่อยเปือยกับทหารอารักขาสองคนขึ้นมา สอบถามเหล่าเรื่องจุกจิกในพระราชวัง เริ่มแรกทหารอารักขาตอบอย่างไม่เปะปะเลยแม้แต่น้อยพบคำพูดของเฉินเสียนยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ พูดคุยสนุกกับเธอต่อไปเหมือนจะไม่เหมาะสมกับกฎเกณฑ์รอจนทหารอารักขาได้สติกลับมาพบว่า เฮ้ย เหตุใดมีองค์หญิงจิ้งเสียนผู้เดียวล่ะ?เด็กน้อยนั่นล่ะ?ช่วงเวลาสั้นๆความฉลาดหลักแหลมของเจ้าน่องน้อยถือโอกาสช่วงที่เฉินเสียนดึงดูดความสนใจของทหารอารักขา ตัวเองเลยได้ผ่าทะลวงแนวต้านทาน โยกย้ายกวัดแกว่งไปอยู่ทางด้านหลังทหารอารักขาแล้วเขามองไปที่ทิวทัศน์ของฝังตรงข้าม เมื่อก่อนตอนที่เสี่ยวเฮอดูแลเขา ตั้งแต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยเดินข้ามสะพานไม้ไปถึงฝังตรงข้ามเลย ตอนนี้ท่านแม่ของเขาครอบคลุมบังอยู่ เขาจะกลัวอะไรเฉินเสียนกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “อ้อ ไม่ได้สนใจชั่วขณะ ให้เจ้าตัวน้อยไปแล้วข้าอยู่ก่อน”เห็นสถานการณ์ว่าทหารอารักขาต้องการไปจับเจ้าน่องน้อยกลับมา เฉินเสียนโกรธทันทีกล่าวขึ้นว่า “พวกเจ้าจะรังแกเด็กน้อยหรือ? ผู้ใดแตะต้องลูกข้า ข้าจะสู้กับเขาอย่างสุดชีวิต！”ทหารอารักขาจับก็ไม่ได้ ไม่จับก็ไม่ได้298
เฉินเสียนสะบัดปลายกระโปรง กล่าวอย่างราบเรียบว่า “ช่างเถิด คำพูดองค์จักรพรรดิยังไม่ได้รับสั่งลงมา ข้าจะไปจับลูกข้ากลับมาเอง”พูดแล้วเฉินเสียนก็เดินผ่านข้างกายทหารอารักขาไป เดินสบายๆบนถนนเส้นเล็กๆที่มีหิมะโปรยปรายอยู่ ราวกับจะยิ้มก็ไม่ย
