เจ้าที่รังสรรค์เช่นนี้”“กระหม่อมเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ ตัวกระหม่อมต่ำต้อย มิได้คู่ควรกับองค์หญิง”องค์จักรพรรดิหัวเราะอย่างเยือกเย็นแล้วกล่าวขึ้นว่า “เรื่องถึงวันนี้ เจ้ายังคิดเพียงแต่ว่าคู่หรือไม่คู่ควรกับนาง โง่เขลาน่าตลกสิ้นดี เหตุใดเจ้าไม่คิด ว่าเหตุใดเจ้าถึงได้มีจุดจบอย่างวันนี้เล่า ”“เพราะว่ากระหม่อมเป็นผู้พิการพ่ะย่ะค่ะ”องค์จักรพรรดิกล่าวว่า “เพราะว่าเจ้าไม่เพียงแต่เป็นผู้พิการ เจ้ายังเป็นผู้พิการที่นอกใจด้วย เจ้าว่าข้าจะเก็บเจ้าไว้ทำสิ่งใด?”องค์จักรพรรดิหายใจเข้าลึกๆ สะบัดชุดแล้วหมุนตัว กล่าวขึ้นว่า “หวนคิดปีนั้น เจ้าควบม้าที่สนามรบเพื่อข้า บุกยึดพื้นที่ พวกเราสังหารตั้งแต่ชายแดนใต้ถึงเมืองหลวง ยึดชิงอำนาจต้าฉู่ เจ้าเป็นบุคคลที่สร้างคุณูปการให้แก่บ้านเมืองของข้าเป็นผู้ช่วยข้า ไม่ว่าเวลาใด ข้าล้วนเชื่อใจเจ้าเป็นอย่างมาก”“แต่ทว่าเจ้าละทิ้งข้า เจ้าต้องการให้ข้าเก็บชีวิตจิ้งเสียนไว้ ข้าเก็บนางไว้แล้วเพราะฉะนั้นเมื่อสมัยนั้นถึงได้ให้นางแต่งงานกับเจ้า เพราะว่าเจ้าเกลียดชังนางมากเพียงพอ เจ้าสามารถช่วยข้าดูนาง แต่ตอนนี้ เจ้าทำเพื่อนางละทิ้งมิตรภาพกับข้า ”289
“ข้าหวนคิดขึ้นมา เมื่อสมัยนั้นสถานการณ์ตอนเจ้ากับจิ้งเสียนแกล้งรักกันมากต่อหน้าข้า ข้ารู้สึกถูกตาต้องใจเป็นที่สุด ตอนนี้รักกันมากจริงๆขึ้นมา ข้ากลับรู้สึกไม่เข้าตาเป็นอย่างมาก”องค์จักรพรรดิหันกลับมา มองฉินหรูเหลียงด้วยสายตาเหยียดหยาม ก
