หลังจากนั้นซูเจ๋อก็ขยับบร่างกายเข้าไปชิดใกล้มากขึ้น มือที่ไม่ได้บาดเจ็บก็กอดเธอเอาไว้ในอ้อมอกของตัวเองอย่างแน่นแม้ว่าทั้งสองคนจะไม่เหมือนกับการที่ตอนคบหากัน ตอนนี้พวกเขาต่างคนก็สวมเสื้อผ้าบางๆ ไม่นานพวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากระหว่างร่างกายของกันและกันซูเจ๋อขยับเข้าไปใกล้ ริมฝีปากเย็นเฉียบไปสัมผัสเข้ากับใบหูของเฉินเสียนอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ร่างกายของเธอแข็งทื่อขึ้นมา แล้วได้ยินเสียงของเขาที่ทำให้จิตใจนั้นหวั่นไหว “ใบหูของท่านร้อนจนทำให้คนตกใจกลัว”แขนขาของเฉินเสียนอ่อนระทวย พูดเสียงหอบเบาๆว่า “ซูเจ๋อ เจ้าบาดเจ็บแล้วยังไม่รู้จักทำตัวดีๆอีก เจ้าอยากจะนอนพักผ่อนดีๆหรือไม่!”ซูเจ๋อยิ้มแล้วอุทานว่า “ทุกครั้งมักจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ไม่เห็นเป็นไร คืนนี้ท่านนอนบนเตียงข้า ถึงอย่างไรต่อไปก็เท่ากับว่าท่านเป็นคนของข้าแล้ว”เฉินเสียนได้ฟังแล้วใจก็เต้นอย่างเร็วรัวขึ้นมา เธอเม้มปากแล้วพูดว่า “ใครเป็นคนของเจ้ากัน”“ท่านเป็นมาตั้งนานแล้ว”ด้านนอกมีหิมะที่ร่วงลงมาอย่างหนัก แต่ภายในห้องนั้นกลับอบอุ่นเหมือนวสันตฤดู268
ซูเจ๋อเหยียดร่างกายออกแล้วพิงกับไหล่ของเฉินเสียน นอนหลับสนิทอย่างปลอดภัยทั้งร่างกายและจิตใจของเฉินเสียนนั้นนานแล้วที่ไม่ได้รับความอบอุ่นที่แท้จริงเช่นนี้ แต่เธอก็รู้สึกพอใจกับสิ่งที่ได้รับความรู้สึกที่มีคนนอนหมอนเดียวกัน นอนร่วมเตียงและห่มผ้าด้วยกันมันเป็นความรู้สึกเช่นนี้นี่เองเธอห
