ะ? ข้าไม่ได้ตั้งโทษกล่าวหาท่านแม้แต่น้อย”เฉินเสียนก้าวเท้าเดินเล่นเข้าไปในตรอก ฉินหรูเหลียงก็เดินตามด้านหลังเมื่อก้าวเท้าลงไปในหิมะความลึกนั้นลึกถึงข้อเท้า การเดินทางนั้นช้าและยากลำบาก ความเย็นยะเยือกแทรกเข้าในเท้าเฉินเสียนขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า“ท้องฟั้ายังเช้าอยู่เลย เจ้าไม่นอนหลับพักผ่อนอย่างขี้เกียจของเจ้าต่อไปรึ มาทำอะไรที่นี่?”“มาจับชู้”เฉินเสียนยิ้มอย่างโกรธ กัดริมฝีปากแล้วเอ่ยว่า“จับชู้แม้แต่ประตูยังไม่ยอมเข้าจะไปจับชู้ได้ที่ไหนกัน? สมองของเจ้าเป็นโพรงหรืออย่างไร? กลัวว่าข้าจะไม่กลับไปรึ?”เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นกังวลกลัวว่าเธอจะเกิดเรื่องไม่ดีฉินหรูเหลียงเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า“เมื่อคืนองครักษ์วังหลวงเข้ามาค้นหาที่จวน”
267
