เฉินเสียนรู้ดีว่าเขานั้นเหนื่อยล้ามากแล้ว เธอจึงไม่ชักช้า รีบจัดการบาดแผลของเขาให้เสร็จ เปลี่ยนชุดที่ชุ่มไปด้วยเลือดออก สวมชุดใหม่ที่สะอาด แล้วจึงค่อยๆ ประคองตัวเขาไปที่เตียงขณะที่ซูเจ๋อเอนตัวนอนลง เฉินเสียนเองก็ถูกรั้งให้โน้มตัวลงบนร่างกายเขาด้วยเฉินเสียนจึงใช้แขนยันตัวไว้ เพราะกลัวว่าจะทับโดนบาดแผลของเขา เหลือช่องว่างให้ห่างจากเขามานิดหน่อย เธอจ้องมองเขา หน้าผากและปลายจมูกที่ห่างกันไม่ถึงนิ้ว เธอพูดขึ้นว่า : “ตอนนี้เป็นเด็กดีหลับตาแล้วนอนหลับซะ”น้ำเสียงของเฉินเสียนราวกับมีเวทมนตร์ ที่สามารถทำให้ซูเจ๋อรู้สึกสบายใจเธอพูดขึ้นต่อว่า : “ข้าจะคอยเฝั้าท่านไม่ห่างไปไหน”และเขาเองก็เป็นคนกล่อมง่าย เมื่อได้ยินแล้วก็ค่อยๆ หลับตาลงช้าๆเพียงไม่นาน เขาก็หลับไปอย่าว่าแต่เฝั้าเขาทั้งคืนเลย แม้ว่าจะให้เธอเฝั้าเขาทุกวันทุกคืน เธอก็ยินดีที่จะทำมันอย่างเต็มใจเพียงแต่ว่ายังมีเรื่องมากมายที่ต้องไปจัดการ เฉินเสียนจะนั่งว่างแบบนี้ไม่ได้หากเหล่าทหารตามมาค้นถึงที่นี่ เรื่องราวคงจะบานปลายไปกันใหญ่แน่249
เฉินเสียนก้มหน้าลง จูบประทับริมฝีปากพี่ค่อนข้างเย็นของเขาบางเบา แล้วจึงห่มผ้าให้กับเขา จากนั้นจึงค่อยลุกขึ้นไปเปิดประตูและหน้าต่างอากาศที่หนาวเย็นข้างนอกพัดโชยเข้ามา เพียงไม่นานก็สามารถถ่ายเทกลิ่นคาวเลือดออกไปจนหมดข้างนอกหน้าต่างนั้นคือค่ำคืนที่มืดสนิท เต็มไปด้วยเกล็ดหิมะที่ตกหนักและปลิวว่อนไปในอากาศดุจขนห่า
