ปหมด ตอนนี้เหลือเพียงสามสี่คน ยังดีที่พ่อบ้านรับมือไหว เพียงแต่สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก กลับมาก็ปั่วยหนักโชคดีมีซูเจ๋อรักษาให้พวกเขา อาการจึงค่อยๆดีขึ้นตามลำดับพ่อบ้านกับข้ารับใช้กล่าวด้วยความซาบซึ้งว่า “เดิมทีควรเป็นพวกบ่าวดูแลใต้เท้า ตอนนี้ใต้เท้ากลับต้องดูแลบ่าว ช่างรู้สึกละอายใจยิ่งนัก”ซูเจ๋อกล่าวอย่างน่มนวลอ่อนหวานว่า “พวกเจ้าก็พลอยลำบากไปกับข้า ข้าควรซาบซึ้งพวกเจ้า ดูแลอย่างจริงใจ”บรรดาข้ารับใช้กล่าวว่า “ใต้เท้าพูดเยี่ยงนี้ พวกบ่าวรับไม่ไหวเจ้าคะ หากไม่ใช่ใต้เท้า พวกข้าคงไร้ที่ซุกหัวนอนกลายเป็นคนเร่ร่อน เพราะใต้เท้าถึงทำให้พวกเรากินดีอยู่ดีตลอดหลายปีที่ผ่านมาใต้เท้าเป็นผู้ช่วยชีวิตพวกเรา ไยต้องกลัวทัณฑ์ทรมานทางผิวกายด้วย”ซูเจ๋อพยักหน้าหงึกๆ กล่าวว่า “ขอบใจ”185
อยู่ด้วยกันมาหลายปีจนกลายเป็นครอบครัวเดียวกันตั้งนานแล้ว เรือนเขามีทาสรับใช้ไม่มาก ทว่าทุกคนล้วนซื่อสัตย์ ภักดี เป็นพวกที่หนักแน่น ยามคับขันก็กัดฟันปิดปากเสียสนิทไม่เช่นนั้นตอนนั้นซูเจ๋อคงไม่เลือกพวกเขาณ สวนสระวสันตฤดู เฉินเสียนกลับมาใช้ชีวิตปกติดังเดิม เธอไม่เคยอยู่นิ่งๆหากมีเวลาจะเอาตำราที่ซูเจ๋อมอบให้มาอ่านให้จบ หากเล่มไหนจำไม่ได้ก็จะอ่านเป็นรอบที่สองจนกว่าเธอจะท่องจนขึ้นใจ นึกหัวข้อไหนออกก็สามารถหยิบยกมาใช้ได้ทันทีทันใดเฉินเสียนพบว่าที่แท้สมองของเธอยังสามารถมีพื้นที่จดจำได้มากขนาดนี้ทว่าสุขภาพเธอไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนแล้
