เฉินเสียนมองเขาปราดหนึ่ง กล่าวด้วยความสัตย์จริงว่า “อา ไม่พออยู่แล้วพลอดรักทั้งชาติก็ไม่พอ”ฉินหรูเหลียงต้องทนดูเธอกับซูเจ๋อพลอดรักกันอยู่ข้างๆ ตอนนี้เฉินเสียนยังจงใจยั่วโมโหให้เขาอีก จึงกล่าวด้วยความเหลืออด “ท่านนี่จริงๆเลย จะทำให้ข้าตรอมใจตายแล้ว”จากนั้นทั้งสองก็ไปยังห้องพักผ่อนของศาลยุติธรรมต้าหลี่ทางผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่กำลังอกสั่นขวัญแขวน เมื่อเห็นทั้งสองกลับมาอย่างปลอดภัยก็ถอนหายใจยาวๆด้วยความเบาใจเมื่อเฉินเสียนกับฉินหรูเหลียงเปลี่ยนจากชุดยามเฝั้าคุกมาเป็นเสื้อทหารค้มกันของจวนผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ ทุกคนถือโอกาสที่ยังเช้าอยู่รีบออกไปจากตรงนั้นเมื่อออกจากจวนผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ เฉินเสียนกับฉินหรูเหลียงก็เปลี่ยนเป็นอาภรณ์ที่ใส่ตอนออกจากจวนเมื่อคืนตลาดสดยามเช้ามีร้านแผงลอยขายของกระจุกกระจิกกับอาหารมื้อเช้า ทั้งสองรับประทานอาหารเช้าออกมา เฉินเสียนพลันยืนอยู่บนถนนสีเทาขาวอันสะอาดสะอ้าน จากนั้นก็แหงนหน้ามองไปยังทิศบูรพาซึ่งทิศทางนั้นทอแสงพระอาทิตย์อันอบอ่นที่หาได้ยากในเหมันตฤดู168
จักรพรรดิไม่ได้รับรายงานข่าวการสอดแนมในจวนฉิน จึงเร่งคนไปถามไถ่ ผลสุดท้ายคือหาผู้สอดแนมในละแวกจวนฉินไม่พบไม่เห็นเงากับร่องรอยสักคนจักรพรรดิรู้สึกประหลาดใจพลันส่งคนออกตามหาบริเวณใกล้เคียงไปจนถึงทั่วทั้งเมืองหลวง ทว่าถึงกระนั้นก็ยังหาไม่เจอจักรพรรดิโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ฟาดโต๊ะแล้วกล่าวว่า
