ยงส่งคนออกไปสืบมาเฉินเสียนนั่งอยู่บนเก้าอี้อันหนาวเหน็บ ดูคล้ายกับหายใจยากอย่างไรอย่างนั้นอย่าพูดถึงว่าตอนที่เฮ่อฟังยึดเรือนซูเจ๋อไม่ได้ค้นเจอสิ่งใดเลย ถึงแม้จะมีจดหมาย ซูเจ๋อก็ไม่มีทางทิ้งลายมือที่เป็นหลักฐานมัดตัวความผิดของตัวเองหรอกหลักฐานดังกล่าวจึงสร้างขึ้นมาเอง เพียงเพื่อตบตาผู้คนเท่านั้นเมื่อประกาศเรื่องนี้ออกมา ราษฎรต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ใหญ่โตโรงน้ำชา โรงเหล้า ทุกตรอกทุกซอยก็เริ่มพูดคุยถึงเรื่องนี้อย่างไม่หยุดหย่อนในเมื่อบัณทิตเป็นคนเขียนเองกับมือ เหตุใดจึงไม่ส่งไปที่เปั่ยเซี่ย ไยถึงมาปรากฏในแคว้นต้าฉู่ได้?ซึ่งคำตอบที่ราชสำนักให้แก่ราษฎรก็คือ หลักฐานพวกนี้ได้มาจากเปั่ยเซี่ย170
ราษฎรก็ไม่วายเกิดคำถามใหม่ขึ้น ในเมื่อบอกว่าท่านบัณฑิตสมคบคิดกับต่างแคว้นมาทรยศบ้านเมือง บอกว่าท่านบัณฑิตเป็นหนอนบ่อนไส้ แล้วเหตุใดเปั่ยเซี่ยถึงออกมาชี้ตัวท่านบัณฑิตที่เป็นสายลับของตัวเองให้กับต้าฉู่ด้วย?เฉินเสียนหัวเราะเยาะด้วยสีหน้ามืดครึ้ม กล่าวด้วยความขบฟัน “คิดว่าราษฎรโง่เขลาหลอกง่ายหรือ?”วันที่แปดแล้ว เธอรอไม่ได้อีกต่อไปในยามราตรีเฉินเสียนสวมเสื้อคลุมแบบมีหมวกออกจากจวนกับฉินหรูเหลียงอย่างเร่งรีบ เมื่อออกจากประตูด้านหลังก็มีผู้สอดแนมติดตามทันทีพอมาถึงทางเลี้ยว ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมา พลางกระซิบพูดกับเฉินเสียนว่า “เฮ้อ องค์หญิงท่านมาได้เสียที พวกเขารอท่านตั้งนานแล้ว พวกท่านรีบตามข้
