“เฮ่อฟังค่อนข้างใจร้อน วันนั้นเขาเข้ามาและใช้เครื่องทรมานนิดหน่อย” ซูเจ๋อกล่าว “ถูกโบยแค่ยี่สิบครั้งถือว่าเล็กน้อย ข้ายังทนได้ อาเสียนอย่าห่วงไปเลยเลือดหยุดไหลไปนานแล้ว ตอนนี้ไม่รู้สึกเจ็บแล้วด้วย”ถูกโบยยี่สิบครั้ง… เฉินเสียนหูอื้อไปชั่วขณะยากที่เธอจะจินตนาการได้ว่าสภาพตอนที่ซูเจ๋อถูกทรมานนั้นเป็นเช่นไร เฮ่อฟังลงมืออย่างไร้ซึ่งความเมตตา แส้ที่โบยลงมาบนตัวซูเจ๋อจะต้องทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส เลือดหยดลงมา…น่าเสียดายที่เธอเพิ่งจะมารู้วันนี้ เธอเจ็บปวดหัวใจราวกับว่าเลือดเนื้อของเธอถูกโบยด้วยแส้“ทำไมพวกเขาไม่บอกข้า ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ไม่เห็นบอกข้าว่าท่านได้รับบาดเจ็บ… ไม่มีใครพูดถึงเลย…”“ก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่ได้หนักหนาอะไร”“หลังจากนั้นล่ะ เฮ่อฟังได้ลงมือกับท่านอีกหรือไม่”“ต้องขอบคุณอาเสียน หลังจากนั้นเขาก็ไม่มีเวลามาลงมือกับข้าอีก”“เฮ่อฟัง” เฉินเสียนเอ่ยอย่างเคียดแค้น “บาดแผลที่เขาทำไว้กับท่าน วันข้างหน้าข้าจะเอาคืนเป็นร้อยเท่าพันเท่า ข้าอยากจะหั่นเขาให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทำให้เขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น”150
ซูเจ๋อตกตะลึง เพราะทันใดนั้นหยดน้ำอุ่นๆ ก็ไหลลงมาจากเบ้าตาของเฉินเสียนและหยดลงบนหลังมือของเขา ทำให้หัวใจของเขาร้อนรุ่มเฉินเสียนกัดฟันกรอด ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เธอก้มหน้าลงอย่างถือทิฐิ แต่น้ำตากลับไหลรินลงมาไม่หยุดเหมือนเส้นด้ายขาดๆเธอแสร้งทำเป็นโหดร้ายและหยาบคาย แต่ท
