เท้าของเธอและสวมรองเท้าให้ฉินหรูเหลียงเงยหน้ามองเธออีกครั้งหลังจากสวมรองเท้าให้เธอเรียบร้อย เขากล่าวว่า “เป็นอะไร โง่หรือไง? นี่เพิ่งจะเที่ยงคืน ถ้าไม่รีบไปตอนนี้ อาจจะไปไม่ทันช่วงแลกเปลี่ยนเวรที่ศาลยุติธรรมต้าหลี่ก็ได้”เฉินเสียนฟืนคืนสติและลุกขึ้นยืนอย่างคล่องแคล่ว เธอปัดชายกระโปรงและออกเดินไปพร้อมกับเอ่ยว่า “ขอบใจนะ ฉินหรูเหลียง”เมื่อออกไปจากจวน ทั้งสองคนก็ไม่มีเวลาเอ้อระเหยอยู่บนท้องถนน ฉินหรูเหลียงคว้าเอวของเฉินเสียนไว้และพาเธอลอยทะลุตรอกซอกซอยไปอย่างรวดเร็วความมืดมิดยามค่ำคืนตลอดสองข้างทางดูเหมือนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็วรู้สึกเหมือนเท้าทั้งสองข้างกำลังลอยอยู่ในอากาศที่ว่างเปล่าเมื่อมาถึงจวนของผู้พิพากษา ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ก็ลุกจากเตียงอันอบอุ่น เขาเปลี่ยนไปสวมชุดอย่างเรียบร้อยและออกไปที่ศาลยุติธรรมต้าหลี่ในค่ำคืนนั้นแม้ว่าเขาจะรู้สึกอึดอัดใจ แต่ในเมื่อตัดสินใจยืนอยู่ข้างองค์หญิงจิ้งเสียนแล้วเขาจึงไม่อาจถอนตัวออกมากลางคัน138
ด้วยเหตุนี้ฉินหรูเหลียงกับเฉินเสียนจึงเปลี่ยนไปสวมชุดขององครักษ์ คอยคุ้มกันเกี้ยวของผู้พิพากษาซึ่งตรงไปยังศาลยุติธรรมต้าหลี่หลังจากเข้าไปในศาลยุติธรรมต้าหลี่ ผู้พิพากษาจึงฝากให้คนสนิทที่ไว้ใจได้นำข้อความไปบอกผู้คุมที่กำลังจะมาเปลี่ยนเวร ว่าคืนนี้ไม่ต้องปฏิบัติหน้าที่และให้พวกเขากลับไปพักผ่อนได้เลยในไม่ช้าคนสนิทก็นำเสื้อผ้าของผู้คุมมาให้สองชุดเฉินเ
