ซีดเซียวและผอมลงไปมากอวี้เยี่ยนรู้สึกสงสารจับใจ นางยกอาหารอุ่นๆ ที่เพิ่งทำใหม่ๆ เข้ามาและโน้มน้าวว่า “องค์หญิงทรงเสวยสักนิดนะเพคะ”เฉินเสียนกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากกิน แต่ข้ากินไม่ลง”อวี้เยี่ยนรู้ว่าเธอมีเรื่องอะไรบางอย่างในใจ สองสามวันมานี้ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมานางก็แทบจะไม่เห็นรอยยิ้มของเฉินเสียนเลย ทั้งที่เมื่อก่อนไม่ว่าจะพบเจอกับอะไร เฉินเสียนก็มักจะมองโลกในแง่ดีเสมอ1276
