เมื่อเฉินเสียนเห็นถึงกับงง “ซูเจ๋อให้เจ้ารึ？”เฮ่อโยวยิ้มอย่างแปลกๆ แล้วพูดขึ้นว่า “รับไปเถิด นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะเป็นคนคอยส่งของให้แก่พวกท่าน”“ครั้งสุดท้าย เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน？”“ก็หมายความอย่างที่ท่านได้ยินนั้นแหละ” เฮ่อโยวหยุดพักแล้วพูดขึ้นต่อว่า“ท่านถามว่าวันนี้ข้าเรียกท่านมาเพราะมีเรื่องอันใด นั่นก็คือข้าอยากจะอำลาท่าน”เฉินเสียนเลิกคิ้ว “อำลา?”อาหารขึ้นชื่อที่หลากหลายในหอสุรานั้นค่อยๆทยอยเข้ามา วางบนโต๊ะทีละอย่าง ด้วยสีสันและรสชาติที่น่ารับประทานเหล้าก็เหล้าชนิดเดิม อาหารก็อาหารเหมือนเดิม เธอคิดถึงเมื่อตอนที่เธอได้กินได้ดื่มกับเฮ่อโยวที่นี่ ไม่มีครั้งไหนที่กลับไปอย่างไม่สนุกสนานเพียงแต่วันนี้ เฉินเสียนนั้นกลับไม่รู้สึกอยากอาหารเฮ่อโยวที่กำลังคีบอาหารไปใส่ในจานเธอ พูดขึ้นว่า “ท่านพูดถูก เมื่อก่อนข้าคิดเรื่องอะไรง่ายๆไปหมด คนเราจะไปสามารถทำตามใจตัวเองตลอดได้อย่างไรและอีกอย่างตัวเองก็ยังอยู่ในเมืองหลวงที่มีความปรวนแปรเช่นนี้”เฮ่อโยวพูด “ ข้ามีแค้นที่ต้องชำระ เมื่อข้ากำจัดเฮ่อฟั่งได้แล้ว ก็จะเหลือข้าเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลเฮ่อ ข้ามีคนในตระกูลเฮ่อที่ต้องดูแล ข้าไม่อยากให้ตระกูลเฮ่อตกตํ่าไปเหมือนกับตระกูลฉินอย่างน่าเวทนา”1227
เฉินเสียนเงียบไปสักครู่ แล้วถามว่า “เจ้าคิดดีแล้วใช่ไหม？”“อืม ข้าคิดดีแล้ว ข้าไม่สามารถที่จะมาปรึกษาหารือกับท่านในเรื่องต่างๆได้อย่างเ
