คุกข้าได้แก้แค้นแทนเจ้า ทุบตีเขาไปหลายที ต่อให้ไม่ตายก็ถือว่าบาดเจ็บภายในอยู่พอสมควร”เขาจ้องมองไปที่ใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวด้วยรอยยิ้มเย็นชาและกล่าวว่า“ทำไมหรือ เขาขับไล่เจ้าออกมา ทำให้เจ้าร่อนเร่พเนจรไม่มีที่อยู่ ถึงตอนนี้เจ้ายังรักเขาอีก?”ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหลิวเหมยอู่ที่เพิ่งถูกขับไล่ออกมาเมื่อไม่นานมานี้หลิวเหมยอู่ดูนุ่มนวลและมีเสน่ห์ และข้ารู้สึกสงสาร และใครเห็นเข้าก็อดสงสารไม่ได้ขณะนั้นพ่อบ้านได้เช่าเรือนเล็ก ๆ ไว้ให้นางเพื่อมาตั้งรกรากเป็นที่อยู่อาศัยแต่เธอผู้เป็นหญิงแม่หม้ายเพียงคนเดียว หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทนทุกข์ทรมานกับเจตนาร้ายจากเพื่อนบ้านของเธอจวนแม่ทัพก็ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือเธออีก และเธอไม่อยากใช้ชีวิตที่ลำบากยากเข็ญต่อไปอีกหลังจากหลิวเหมยอู่ได้พบเจอเข้ากับเฮ่อฟังที่บนท้องถนน และจำขึ้นได้ว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้พิพากษาที่ลานประหารเมื่อวันนั้น หลังจากนั้นเธอก็ล้มตัวลงกับพื้นเพื่อขวางทางเดินของเฮ่อฟัง1217
หลิวเหมยอู่เกิดมาสวยงามและมีเสน่ห์ เมื่อร้องไห้ก็ช่างงดงามดั่งดอกท้อต้องฝน และที่สำคัญเฮ่อฟังได้ยินที่เธอเล่าว่าเธอคือนายหญิงรองที่ถูกขับไล่ออกมาจากจวนแม่ทัพ เฮ่อฟังจึงตัดสินใจรับตัวเธอกลับมาหลิวเหมยอู่เพียงต้องการให้เฮ่อฟังช่วยเหลือเธอ และต้องการให้เฉินเสียนได้รับการลงโทษและเฮ่อฟังก็ได้รับรู้จากปากของหลิวเหมยอู่เอง ว่าฉินหรูเหลียงมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งก
