ระตูรีบร้อนวิ่งเข้ามาและตะโกนว่า “ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว!”1213
เฉินเสียนยังไม่หลับ เธออยู่ที่ในโถงด้านหน้าของเรือน อวี้เยี่ยนก่อกองไฟสีแสงเพลิงเพื่อให้เธอรู้สึกอบอุ่นทันทีที่เธอได้ยินเสียง เธอจึงรีบวิ่งทะลุผ่านด้านหน้าเรือนไปที่ประตูเพื่อดูเมื่อได้เห็นฉินหรูเหลียงเดินมาท่ามกลางความหนาวเหน็บในตรอกที่มืดมิดคนเดียว โคมไฟที่หน้าประตูส่องสะท้านเงาที่มืดสลัวของเขาเขาก้าวเข้ามาในบ้านทีละก้าว ๆเฉินเสียนรออยู่ที่หน้าประตู เขาค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดไปหยุดยืนตรงหน้าของเฉินเสียน ในที่สุดก็ลืมตาขึ้นและมองดูเธออย่างลึกซึ้งเฉินเสียนถาม “เป็นอะไรหรือ? วันนี้ท่านไปที่ศาลยุติธรรมต้าหลี่ทำไมกัน?”ฉินหรูเหลียงยังไม่ทันได้พูดอะไร ทันทีที่เขาจะอ้าปาก เขาก็สำลักเลือดที่อยู่ในลำคอเป็นเวลานานออกมา“ท่านแม่ทัพ!”ในเวลาต่อมา ฉินหรูเหลียงก็เดินโซซัดโซเซและล้มลงที่เฉินเสียน แม้ว่าเขาจะล้มลงหมดสติ ก็จะกอดเธอแน่นในอ้อมแขนของเขาก่อนที่จะปิดตาลง เขากอดเธอไว้อย่างแนบแน่น แนบไปที่ข้างหูของเธอ และพึมพำอย่างนุ่มนวลอ่อนหวาน “เฉินเสียน”
1214
