“หากว่าท่านกับนางไม่บาดหมางจนเมินเฉยต่อกัน เมื่อนางมาขอร้องท่าน ท่านจะให้อภัยหลิ่วเฉียนเฮ้อไหม”ฉินหรูเหลียงตอบอย่างเรียบเฉยว่า “ความผิดของหลิ่วเฉียนเฮ้อไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้หมดสิ้นไปได้ด้วยความรู้สึก”“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านน่าจะลองอยู่ฟังว่านางจะพูดเช่นไร” เฉินเสียนยิ้มและส่งสัญญาณให้ฉินหรูเหลียงไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังฉากกั้น “บางทีอาจจะมีเรื่องให้ประหลาดใจก็ได้”1084
ฉินหรูเหลียงเชื่อความคิดในแง่ร้ายของเฉินเสียนและไปซ่อนตัวอยู่ที่ด้านหลังฉากกั้นเฉินเสียนกระตุกยิ้มจางๆ ที่มุมปากและบอกกับอวี้เยี่ยนว่า “เปิดประตู เชิญเหมยอู่เข้ามา”อวี้เยี่ยนพยักหน้า ทันทีที่เปิดประตู ลมหนาวที่เย็นยะเยือกก็พัดเข้ามาหลิ่วเหมยอู่ก้าวเข้าไปในประตูท่ามกลางลมหนาว เมื่อเห็นเฉินเสียน นางก็พยายามระงับความรู้สึกเอาไว้“แค่โทษคราวก่อนยังไม่พออีกรึ” เฉินเสียนกล่าวหลิ่วเหมยอู่จิกเล็บลงบนผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมืออย่างอัดอั้นพลางกล่าวว่า “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะสู้กับองค์หญิง ข้ามาเพื่อขอโทษพระองค์”
1085
