างมีช่องว่าง เธอหันหลังไปมองประตูหน้าจวนของซูเจ๋อจวนของเขาไม่ได้รํ่ารวยยิ่งใหญ่เหมือนกับจวนของแม่ทัพ แต่มันกลับเป็นที่อยู่ของหัวใจเฉินเสียนมาโดยตลอดเฉินเสียนถาม “เขาป่วยหนักหรอ？”ฉินหรูเหลียงกลายเป็นกระบอกเสียงระหว่างทั้งสองคนตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เขาทำเรื่องที่เมื่อก่อนเขาเกลียดมากที่สุด——สายตางงงันมองผู้หญิงที่ตัวเองรักกำลังคิดถึงผู้ชายคนอื่น แล้วเขายังต้องเล่าสภาพการณืของผู้ชายคนนั้นอีกแต่ฉินหรูเหลียงอดที่จะเห็นเฉินเสียนยังไม่หมดห่วงซูเจ๋อไม่ได้ฉินหรูเหลียงพูด “วางใจเถิด ที่เขาป่วยในขณะนี้ แต่ก็ไม่ถึงกับตาย การป่วยแบบนี้กลับทำให้ไม่ต้องมารับรู้เรื่องจุกจิกอะไรมาก”1052
“แต่ข้าได้ยินเสียงเขาไอ การพูดการจาก็ไม่ค่อยจะมีแรง ไม่เป็นอะไรจริงไหม？” เฉินเสียนยังรู้สึกไม่วางใจเมื่อได้ยินเสียงเขาไอ เฉินเสียนก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา เขาไม่เหมือนกับการแกล้งป่วยฉินหรูเหลียงพูด “เจ้าเป็นห่วงเขามากขนาดนี้ ไม่ไปอยู่ด้านหลังเฮ่อฟั่งเพื่อดูอาการ”เฉินเสียนพูด “ช่างมันเถอะ”ถ้าเกิดถูกจับได้ขึ้นมา มันจะกลายเป็นเรื่องที่วุ่นวายมากในเมื่ออดทนได้ ก็ต้องอดทนให้ถึงที่สุดเฉินเสียนกำลังจะเอาผ้าม่านลง แต่กลับเห็นรถม้าของเฮ่อฟั่งย้อนกลับมา อดไม่ได้ที่จะสงสัย“เขากลับมาทำไม?”เฉินเสียนสั่งให้คนขับรถม้าจอดอยู่ตรงมุมทางเข้าตรอก เธอและฉินหรูเหลียงนั่งข้างในรถม้าอย่างนิ่งเงียบ มองว่าเฮ่อฟั่งนั้นจะทำอะไรกันแน่เฉินเสียนมีค
