การณ์ของใต้เท้าซูไม่ได้อยู่ที่ผู้หญิงสวยเหล่านี้ แต่อยู่กับอย่างอื่น เมื่อเป็นอย่างนี้ มันช่างน่าเสียดาย”สีหน้าของซูเจ๋อนั้นดูเหนื่อยล้า ประจวบเหมาะกับพ่อบ้านเข้ามาแล้วเอ่ยว่า“ต้องขอประทานโทษใต้เท้าทั้งสองเป็นอย่างยิ่ง หมอได้สั่งกำชับไว้ เมื่อใต้เท้าของข้าได้กินยาแล้วให้นอนพักผ่อน เมื่อสองวันก่อนใต้เท้านอนหลับใหลไม่ตื่นเมื่อเช้านี้ใต้เท้าเพิ่งจะฟื้นท่านได้พยายามอย่างเต็มที่ที่จะพยุงร่างกายมาจนถึงตอนนี้”ดูลักษณะสีหน้าที่ป่วยของซูเจ๋อก็รู้ การป่วยครั้งนี้ของเขานั้นอาการไม่เบาฉินหรูเหลียงที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด จึงเอ่ยเสียงตํ่าขึ้นว่า “เจ้าพักผ่อนให้เพียงพอ พวกข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว”ซูเจ๋อพูด “ ขออภัย ข้าซูกระหม่อมไม่มีแรงจะลุกไปส่งพวกท่านได้”เฮ่อฟั่งพูด “เจ้าดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ องค์จักรพรรดิยังรอคำตอบจากเจ้าอยู่”1047
ทั้งสามคนเดินทางออกจากบ้านเขาไปเฉินเสียนและฉินหรูเหลียงนั่งรถม้าคันเดียวกัน เพื่อกลับไปที่จวนแม่ทัพ แต่เฮ่อฟั่งนั้นกลับบ้านของตัวเองเพียงแต่คิดไม่ถึงว่า เฮ่อฟั่งที่เพิ่งกลับไปไม่นานกลับย้อนกลับมาอีกเมื่อเขาเข้ามาในบ้าน ก็เจอกับนางสนมทั้งสองเมื่อครู่นี้อยู่กลางห้องโถงนางสนมเมื่อเห็นเขา จึงเดินเข้ามาถามอย่างนุ่มนวล ว่า “ใต้เท้าคือคนที่ลืมของไว้？”พูดเสร็จก็โน้มตัวยื่นสายคาดเอวไปตรงหน้าให้กับเฮ่อฟั่ง แล้วพูดว่า “สิ่งนี้ใช้ของใต้เท้าหรือไม่？เมื่อครู่มันตกอยู่ในห้องนอนของใต้เท
