องค์จักรพรรดิกล่าวว่า“ได้ยินมาว่าระหว่างเดินทางพวกเจ้าได้พบการลอบสังหารอยู่หลายครั้ง บัณฑิตเป็นขุนนาง จิ้งเสียนเป็นองค์หญิง แล้วหลบซ่อนกันอย่างไรหรือ?”พระองค์ส่งนักดาบหลวงออกไปสองครา ทั้งหมดล้วนไปแล้วไม่กลับมา และซูเจ๋อกับเฉินเสียนเป็นผู้ที่มีแรงน้อยขนาดแรงมัดไก่ยังไม่มีเลย เหตุใดจนถึงตอนนี้ยังปลอดภัยไร้การถูกทำร้ายเล่านี่เป็นสิ่งที่องค์จักรพรรดิไม่เข้าใจเลยเฮ่อโยวสีหน้าปกติ กล่าวว่า “พวกกระหม่อมพบเจอการลอบสังหารทั้งหมดสามครั้งพ่ะย่ะค่ะ ครั้งแรกระหว่างเร่งเดินทางไปเขตชายแดน เพื่อที่จะช่วยพวกกระหม่อมกลุ่มทหารคุ้มกันทั้งหมดแพ้ย่อยยับ ทำให้พวกกระหม่อมหนีรอดพ้นพ่ะย่ะค่ะ ครั้งที่สองบริเวณใกล้กับราชนิเวศน์ของเย่เหลียง เวลานั้นสถานการณ์ตกอยู่ในอันตราย โชคดีที่องครักษ์หลวงของเย่เหลียงมาทันเวลา ถึงได้สังหารนักฆ่าจนหมด ครั้งที่สามระหว่างเดินทางกลับมาตอนใกล้จะถึงเมืองหลวง เกี้ยวของพวกกระหม่อมตกแต่งหลอกตานักฆ่า เวลาต่อมาไปหลบในภูเขาสองวัน ถึงได้พอถูๆไถๆหลบได้พ่ะย่ะค่ะ เวลานั้นองค์หญิงจิ้งเสียนพลัดจากกัน สุดท้ายเป็นองค์หญิงที่กลับมาเมืองหลวงก่อนเพียงลำพัง”องค์จักรพรรดิไตร่ตรองเป็นเวลานาน พอฟังแล้วคล้ายดั่งไม่มีความผิดปกติอันใด แววตามาดร้ายต้องการฆ่า กล่าวขึ้นว่า“เช่นนั้นบัณฑิตล่ะ ผลสุดท้ายแล้วเหตุใดถึงได้นำสามคูเมืองไปเป็นเงื่อนไขแลกเปลี่ยนเจรจาสันติภาพกับเย่เหลียงได้สำเร็จ?”1024
เฮ่อโยวกล่าวว่
