เฉินเสียนเม้มปาก เธอหยิบสิ่งของที่ถูกเผาจนร้อนและกลายเป็นสีดำออกมาแม้ว่าจะร้อนมือ แต่เธอก็โยนทิ้งไม่ได้เมื่อเห็นสีของมัน เฉินเสียนก็พอจะเดาได้ทันทีว่าสิ่งนี้คืออะไรมันคือพระราชโองการ…เธอคิดไม่ถึงว่าจะมีของแบบนี้อยู่ ซูเจ๋อปิดบังเธอ และตอนนี้ยังคิดจะทำลายสิ่งนี้ทิ้งลับหลังเธอด้วยเฉินเสียนค่อยๆ เปิดดูพระราชโองการ แม้ว่าผ้าไหมสีเหลืองสดที่ห่ออยู่ด้านนอกจะถูกรมควันจนกลายเป็นสีดำ แต่ตัวอักษรที่อยู่ด้านในยังพออ่านออกสีหน้าของเฉินเสียนเปลี่ยนไปมาหลายต่อหลายครั้งขณะที่อ่านตั้งแต่ต้นจนจบและท้ายที่สุดก็กลายเป็นสีหน้าที่อ่านได้ยากเฮ่อโยวพอจะรู้เหมือนกันว่าซูเจ๋อตั้งใจจะเผาทำลายของสิ่งนี้ลับหลังเฉินเสียน ดังนั้นเนื้อหาที่อยู่ข้างในจะต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอนเขาขยับเข้าไปใกล้และเหลือบมองพลางถามว่า “มันเขียนว่าอะไร”แต่น่าเสียดายที่เขาทันอ่านแค่ตอนต้นเท่านั้น เพราะอยู่ๆ เฉินเสียนก็ปิดพระราชโองการลงทันที จากนั้นจึงก้าวออกไปจากตรงนี้พลางกัดฟันแน่น “ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า”เธอมุ่งตรงไปที่หน้าประตูห้องของซูเจ๋อแสงไฟในห้องของเขายังคงสว่างไสว973
ภายในใจของเฉินเสียนร้อนรุ่มไปด้วยโทสะซึ่งไม่มีทางระงับลงได้ ก่อนจะตัดสินใจเผชิญหน้าอย่างใจเย็น เธอก็ยื่นมือออกไปผลักประตูห้องของซูเจ๋อให้เปิดออกอย่างแรงในเวลานี้ซูเจ๋อยังไม่หลับ ดังนั้นเขาจึงยังไม่ได้ลงกลอนประตูซูเจ๋อกำลังเปลี่ยนยาทำแผลแขนข
