ลือ จากนั้นก็สะลึมสะลือกลับมานอนต่อพึ่งจะหลับตาลง เฮ่อโยวถึงเพิ่งรู้สึกตาสว่างขึ้นมาจริงๆ เขาจึงพูดขึ้นว่า :“หา? ทำไมถึงให้ข้าไปทำ? พวกท่านทั้งสองไม่มีมือไม่มีขาหรอกหรือ?”ฉินหรูเหลียงจึงพูดขึ้นว่า : “เจ้าทำก็ทำไปแล้ว จะมาพูดพรํ่าทำไม”เฮ่อโยวพูดขึ้นด้วยความอัดอั้นตันใจ : “สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดก็คือการที่ถูกคนอื่นใช้ไปทำโน่นทำนี่ในตอนที่ข้ายังไม่ได้สติ”พึ่งจะพูดเสร็จเพียงครู่เดียว ข้างนอกที่เงียบสงบนั่น จู่ๆ ก็มีเสียงอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวดังขึ้นอย่างไม่ชอบมาพากลเสียงนั่นดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และดูเหมือนว่ากำลังตรงมาทางนี้ซูเจ๋อและฉินหรูเหลียงต่างก็พากันหยุดชะงัก สีหน้าเข้มขรึมขึ้นมาทันทีซูเจ๋อหรี่นัยน์ตาที่เรียวยาวนั่นลง ลมหายใจที่อบอุ่นจู่ๆ ก็เย็นลงฉับพลันในขณะที่เฮ่อโยวกำลังจะบ่นพวกเขาทั้งคู่ ซูเจ๋อก็ยกนิ้วชี้ขึ้นมาทาบปาก เพื่อจะแสดงสัญลักษณ์ให้เฮ่อโยวเงียบปากก่อนถึงแม้ว่าระดับความเฉียบแหลมและความว่องไวต่อสัมผัสของเฮ่อโยวจะเทียบไม่ได้กับฉินหรูเหลียงและซูเจ๋อ แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากลเขารีบเงียบปาก ในใจหนักหน่วงขึ้นมาทันที922
เมื่อทุกคนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นเสียงเบาว่า : “มากันแล้ว”ในขณะที่พูดคำนี้ออกมา ซูเจ๋อเองก็เริ่มดับไฟ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “แยกกันออกเดินทางไปทางหลังเขา”“เฉินเสียนล่ะ?” ฉินหรูเหลียงเม้มปากแล้วถามขึ้นซูเจ๋อพูดขึ้นว่า : “เฉิ
