ษ์เมืองของเจียงหนานได้แพร่กระจายออกไป ชะตากรรมของการเสียชีวิตของผู้พิทักษ์เมืองของเมืองเจียงหนาน โดยไม่มีสถานที่ฝังศพยังเป็นเครื่องเตือนใจต่อเมืองและพื้นที่ต่างๆ ในท้องถิ่นอีกด้วยหลังจากเข้าพักที่โรงเตี๊ยมแล้ว เฉินเสียนก็เห็นนักเล่านิทานคนหนึ่งอยู่ที่โถงชั้นล่าง นักเล่านิทานกำลังพูดถึงความพยายามขององค์หญิงจิ้งเสียนในการจัดการนํ้าท่วมและช่วยชีวิตผู้ประสบภัยคนที่นั่งฟังนักเล่านิทานได้นั่งล้อมอยู่ด้วยกันเยอะมากซูเจ๋อรับผิดชอบในการติดต่อกับขุนนางเก่าที่รู้จักที่เป็นขุนนางในเมือง เฉินเสียนและคนอื่นๆ ก็พักอยู่ที่โรงเตี๊ยมเพื่อรอเธอพิงราวบันไดบนชั้นสอง ฟังผู้เล่านิทานเล่าเรื่องไปเป็นบางครั้ง และเหลือบมองที่ประตูห้องโถงใหญ่เป็นระยะๆฉินหรูเหลียงเดินออกจากประตูมา ยืนอยู่ข้างๆ เฉินเสียน และมองตามสายตาของเธอไปที่ชั้นล่าง แล้วพูดว่า “รอเขากลับมา?”906
เฉินเสียนตอบอย่างจริงจังว่า “ไม่ใช่ ข้ากำลังฟังนักเล่านิทานที่ชั้นล่าง”ฉินหรูเหลียงพูด “ครั้งต่อไปหากจะโกหก อย่าลืมเก็บสายตาด้วย”เฉินเสียนเงียบไปครู่หนึ่ง ฟังเสียงค้อนกระแทกบนโต๊ะจากด้านล่าง ราวกับกำลังคุยกับเพื่อนคนหนึ่งว่า “ข้าระมัดระวังตัวมากแล้ว ยังดูออกอยู่อีกรึ?”
907
