ซูเจ๋อพูดอย่างอ่อนโยน “สีนี้ท่านอาจจะชอบ มันสามารถคลุมคอได้ ต่อไปอย่าใส่กระโปรงที่เหมือนเมื่อวานอีก อากาศหนาว รีบเข้าไปเปลี่ยนเถอะ”เฉินเสียนหยิบเสื้อผ้า แล้วหันกลับไปที่ฉากกั้นแล้วเปลี่ยนมันเธอพบว่าขนาดของชุดนั้นพอดีตัว ไม่ยื่นออกมามากเกินไป และไม่ป่องแม้แต่นิดเดียวเมื่อเฉินเสียนยังอยู่ในจวนแม่ทัพ ยิ่งชอบใส่ชุดสีแอปริคอทนี้ เนื้อผ้านุ่มสบายทำให้เธอสบายใจมากเธอเดินไปที่ประตูห้อง ซูเจ๋อมองมาที่เธอและพูดว่า “แบบนี้ดีมาก”เฉินเสียนถาม “ท่านได้มาจากไหน?”“ซื้อ”“ข้าจำได้ว่าตลาดแถวนี้ไม่ได้เปิดร้าน”ซูเจ๋อพูด “บังเอิญมีอยู่หนึ่งร้าน”เฉินเสียนไม่รู้ว่าซูเจ๋อซื้อเสื้อผ้าให้เธอ หรือบังคับให้ขาย แล้วไปทำลายสลักล็อกในร้านพัง และตัวเขาเองก็ไม่ได้นอนทั้งคืนเฉินเสียนไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่รู้ว่าเธอเข้ามาในเมืองเพื่อปกป้องจวนในฐานะองค์หญิงจิ้งเสียน แต่ก็นึกภาพออก895
เมื่อคืนผ่านเที่ยงคืนไปนานมากซูเจ๋อถึงได้กลับมา หลังจากรุ่งสางเฉินเสียนไม่เคยเห็นสาวใช้สองคนที่คอยรับใช้เธอเมื่อวานนี้ในจวนเงียบสงบมีเพียงวันนี้ที่ผิดปกติเล็กน้อยจากเวลาปกติที่ผู้พิทักษ์เมืองจะตื่นขึ้นได้ผ่านไปแล้ว วันนี้สายมากแล้วก็ไม่ตื่นนอน สาวใช้ที่รอปรนนิบัติอยู่นอกจวนได้เปลี่ยนไปแล้วสองชุดต่อมาสาวใช้เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงตัดสินใจเข้าไปในห้องด้วยตัวเองสุดท้ายเห็นผู้คุ้มกันเมืองนอนเงียบๆ อยู่บนเตียง และเรียกหา
