ตอนนี้ท่านยังตำหนิและยังเกลียดข้าอยู่ใช่ไหม”เฉินเสียนไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแค่เอียงคอไปที่มือของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจซูเจ๋อพูดว่า “ที่จริงข้าไม่ต้องการให้ท่านรู้สิ่งเหล่านั้น ข้าก็คิดว่าในใจท่าน ข้าเก็บด้านที่ดีไปตลอด หากข้ารู้เรื่องนี้แต่แรก ข้าควรจะปกปิดให้มากกว่านี้และจะได้ไม่ทิ้งร่องรอยให้ท่านค้นหา”“ข้าไม่ได้หลงในอำนาจ หรือไม่กระตือรือร้นในการสมรู้ร่วมคิด แต่นี่คือวิธีที่ข้าต้องใช้เพื่อให้ได้มาจนถึงทุกวันนี้ และจนถึงวันนี้วันที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ โชคชะตากำหนดให้มือของข้าจะได้ไม่ต้องสะอาดมาก”เฉินเสียนรู้ว่า ซูเจ๋อสามารถดิ้นรนจากความวุ่นวายของราชวงศ์ก่อนหน้า และไม่สามารถที่จะพึ่งพาความบริสุทธิ์ มิฉะนั้น ในราชสำนักสามารถกินคนได้โดยไม่คายกระดูก เกรงว่าเขาคงจะไม่เหลือกระดูกไปนานแล้วมีเพียงวิธีที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเท่านั้นถึงสามารถแสร้งทำเป็นตัวเขาและปกป้องเขาได้“ตอนที่ท่านมองไม่เห็น ข้ายังเคยทำเรื่องเลวร้ายอีกตั้งมากมาย หากข้าไม่พูด ท่านเองก็คงจะไม่รู้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เคยเกิดเรื่องขึ้น เพราะข้าเป็นคนเช่นนี้มาตลอด”เฉินเสียนเห็นเขาพูดอย่างนิ่งสงบ พูดว่า “ข้าเองคิดว่าไม่มียาที่จะสามารถช่วยได้ และเป็นคนที่ไม่มีอะไรที่จะสามารถช่วยได้เลย”ในใจเฉินเสียนเจ็บปวด ที่เบ้าตาที่ยากแก่การเข้าใจ884
ใช่ เธอมักจะจำส่วนที่ลึกที่สุดเสมอ คือด้านที่ขาวสะอาดของเขาทั้งหมดคนทั้งหมดมีความซับซ้
