วก่อนเขาจะได้แบบร่างศาสตรามารด้วย
“ฮ่า ๆ เช่นนั้นตาเฒ่าผู้นี้ก็กำไรแล้ว อาจารย์ไม่คิดปล่อยศิษย์ชั้นเลิศเช่นนี้ไปหรอก”
เซี่ยเปิ่นจวินพลันหัวเราะเอิ๊กอ๊าก “มา เอากระบี่เซียนที่อาจารย์ให้ไว้มานี่ อาจารย์จะลบตราจิตสัมผัสให้ เจ้าก็ตราจิตสัมผัสเจ้าเสียกระบี่เซียนเล่มนี้จะได้เป็นของเจ้าอย่างแท้จริง”
เจียงผิงอันผงะ เจ้าเฒ่านี่ไฉนใจกว้างนัก?
เพราะชอบใจพรสวรรค์ของเขา เลยจะสร้างสัมพันธ์สำหรับอนาคตหรือ?
“ขอบคุณอาจารย์!”
เจียงผิงอันดูนอบน้อม ส่งกระบี่เซียนให้อีกฝ่าย
หากอีกฝ่ายปฏิบัติกับเขาอย่างจริงใจ เขาก็จะจริงใจกับอีกฝ่ายด้วย
เซี่ยเปิ่นจวินลบตราจิตสัมผัสบนกระบี่เซียน ส่งคืนให้กับเจียงผิงอัน
“ศิษย์ข้า อาจารย์มีความสามารถจำกัด มิอาจสอนอะไรเจ้าได้มาก แต่จะชี้แนะเจ้าและพาเจ้ากลับสำนักในภายหน้าอย่างแน่นอนเจ้าจะได้เรียนวิชาหลอมอาวุธระดับสูงกว่านี้ในสำนักได้”
“ร้านนี้ของอาจารย์ให้ศิษย์ไปเลย ภายหน้ามีกำไร ก็ให้เป็นของศิษย์ข้าทั้งหมด”
“จริงสิ อาจารย์มีแบบร่างอาวุธวิเศษระดับเซียนอยู่สามแผ่น ให้ศิษย์หมดเลยนะ ภายหน้าจะได้ใช้ยามบรรลุเซียนได้”
ขณะมองท่าทีใจดีของเซี่ยเปิ่นจวิน หัวใจของเจียงผิงอันก็บีบตัว
บางอย่างตุ ๆ ไม่ชอบมาพากลยิ่ง
หากเซี่ยเปิ่นจวินถูกใจพรสวรรค์ของเขาและทุ่มลงทุนเพื่ออนาคต เจียงผิงอันก็ไม่คิดว่ามีปัญหาอะไร โลกหล้าก็เป็นเช่นนี้ ปวงชนล้วนให้เพื่อหวังผลตอบแทนช่วยเหลือกัน
แต่เซี่ยเปิ่นจวินฉาว
