าจที่ไม่อาจขัดขืนพยัคฆ์ลายวิญญาณหน้าซีดเผือด คอตกยอมรับชะตากรรม“ไปไล่คนพวกนั้นไปซะ!”จางอวิ๋นชี้ปลายกระบี่ไปทางกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรจากในเมืองที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นพยัคฆ์ลายวิญญาณพยักหน้ารับคำสั่ง แล้วดีดตัวพุ่งออกไปยืนตระหง่านหน้าหน้าผา สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด“โฮกกก——!!”เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาท แฝงด้วยบารมีแห่งเจ้าป่าดังกังวานสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทิศ ดูเหมือนมันจะระบายความอัดอั้นตันใจและความคับแค้นที่ได้รับจากจางอวิ๋นออกมาผ่านเสียงคำรามนี้จนหมดเปลือก!“ระ… ระดับหยวนอิง!!”“ราชาพยัคฆ์! นั่นมันราชาพยัคฆ์แห่งเทือกเขาเสวียนโซ่ว!!”“หนีเร็ว! หนีตายยย!!”…เพียงแค่เสียงคำรามเดียว ทำเอาเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์เหล่านั้นหน้าถอดสี กลัวจนแทบฉี่ราดกางเกง หันหลังวิ่งหนีกันป่าราบไม่คิดชีวิตพยัคฆ์ลายวิญญาณมองภาพนั้นแล้วก็แอบหดหู่ใจไอ้มนุษย์พวกนี้ก็มีระดับจินตานปนอยู่ไม่น้อย แถมมีระดับจินตานขั้นสูงสุดอีกต่างหาก แค่โดนมันคำรามใส่ก็วิ่งหางจุกตูดเยี่ยวราด…แล้วทำไมจางอวิ๋นที่เป็นแค่ระดับจินตานเหมือนกันถึงมองมันเหมือนมอง ‘หลาน’ คนหนึ่ง แถมยังไล่ตบมันเล่นได้ตามใจชอบอีก!?แถมอีกฝ่ายดูเหมือนจะมองปราด
