เฉินเสียนเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ “สวัสดิการของข้าพิเศษเกินไปแล้ว”ซูเจ๋อนำอาหารเข้าไปให้เฉินเสียนในห้องและกล่าวว่า “ท่านคือองค์หญิง เดิมทีควรได้รับการดูแลอยู่ท่ามกลางความหรูหราและมีเกียรติ แต่ตอนนี้ท่านมีจิตใจเป็นหนึ่งเดียวกับทหารและปราชาชน ต้องลำบากและอดทน เสวยผักป่านิดหน่อยก็ไม่ได้นับว่าพิเศษอะไร”เฉินเสียนนั่งลงที่โต๊ะ เมื่อช่วงกลางวันเธอไม่ได้สนใจกินอะไรเลย ตอนนี้เมื่อเห็นอาหารอยู่ตรงหน้าจึงเริ่มหิวขึ้นมานิดหน่อยซูเจ๋อยื่นตะเกียบให้เธอ เธออยากจะลองชิมเต็มที พอชิมแล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นมาและถามว่า “ใครทำผักป่านี่หรือ”“เฮ่อโยวเป็นคนล้างผัก แม่ทัพฉินก่อไฟ ส่วนการทำอาหาร” ซูเจ๋อถามกลับเบาๆ ว่า “ข้าทำไม่อร่อยหรือ”เฉินเสียนประหลาดใจมาก “ท่านหมายความว่าพวกเขาช่วยเป็นลูกมือให้ท่านและท่านเป็นคนทำอาหารจานนี้งั้นหรือ”ซูเจ๋อยิ้ม “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าทำอาหาร ข้าไม่มีประสบการณ์ ถ้าไม่อร่อยก็โปรดอภัยด้วย”นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเจ๋อทำอาหารให้เธองั้นหรือเฉินเสียนมองผักป่าในจานและพยักหน้า กล่าวว่า “อร่อย อร่อยมาก”637
ไม่ใช่แค่ว่าเป็นการทำอาหารครั้งแรกของซูเจ๋อ คิดๆ ไปแล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เฮ่อโยวออกไปขุดผักป่าและนำมาล้าง และก็น่าจะเป็นครั้งแรกที่ฉินหรูเหลียงนั่งอยู่หน้าเตาเพื่อก่อไฟทำอาหารเธอจะยอมละทิ้งนํ้าใจเหล่านี้ไปเฉยๆ ได้อย่างไรเฉินเสียนกินด้วยความเอร็ดอร่อย เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าซูเจ๋อกำลั
